Relacja z wyprawy na Kilimanjaro Klubu Alpinistycznego „Homohibernatus”
Energiczne szarpnięcie budzi mnie ze snu, wokoło ciemno, tylko snop światła z czołówki każe mi się zorientować że to jeden z naszych przewodników budzi nas na atak szczytowy. Zegarek wskazuje 1 w nocy, wszystko według planu - pomyślałem zrezygnowany. Wyjątkowo dokuczające nam niewyspanie, wysokość co niejednego przyprawiła o ból głowy nie dodaje nam skrzydeł i tylko ambicja i wola walki podrywa nas ze śpiworów i karze wyjść z namiotów. W mroku rozświetlanym tylko gwiazdami spoglądam na „Dach Afryki - Kilimanjaro, jedną z najwyższych wolnostojących gór na świecie, czeka na nas cierpliwie...
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/7.jpg)
8 dni wcześniej.
Podroż do Tanzanii rozpoczęła się dzień wcześniej niż planowaliśmy. Celowo przylecieliśmy do Zurichu- miasta przesiadkowego dobę przed odlotem aby obejrzeć sobie dokładnie stolice kraju słynącego z banków, scyzoryków i czekolady. Dopiero wieczorem dołączają do nas na lotnisku Magda, Jacek i Czesio których to poznaliśmy przez Internet i którzy towarzyszyć nam będą w drodze na dach Afryki. Lądujemy nad brzegiem Oceanu Indyjskiego w Dar es Salaam (co w języku Suahili oznacza Dom Pokoju) skąd odbiera nas właściciel agencji turystycznej organizujący wyprawy po czarnym kontynencie. Śpimy w hotelu chyba jednogwiazdkowym, wszędzie kraty, widać że to dość niebezpieczne miasto, nie tylko dla obcokrajowców.
Pakujemy rano bagaże i w drogę do Moshi, miasteczka skąd wyrusza większość wypraw na Kili jak pieszczotliwie nazywają najwyższy szczyt Afryki alpiniści.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/2.jpg)
Moshi urzeka swoją egzotyką i barwnością. Mnóstwo tu straganów, targowisk, cale życie toczy się na ulicach. Przepakowujemy sprzęt i busem jedziemy do bram parku skąd już pieszo razem z nami ruszy 18 osób obsługi ( tragarze, kucharze, przewodnicy).
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/3.jpg)
Nie jest to nasz wybór, inaczej nie można W pewnym sensie jednak jest to dobry sposób na bezrobocie panujące w tym regionie. Wyżej w górach spotkaliśmy 6 Anglików którym towarzyszyło 46 osób- to już była lekka przesada, mieli nawet przenośną toaletę.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/11.jpg)
Droga którą idziemy to Machame Rout, może trudniejsza i dłuższa ale pewniejsza co do wejścia bo zawiera więcej dni na aklimatyzacje.
Początkowo droga wiedzie przez las uregulowanym duktem, z czasem jednak i ze zwiększającą się wysokością pomału milkną odgłosy zwierząt i ptaków i zanika szata roślinna. Do Machame Camp, pierwszego obozu na 2900m dochodzimy w strugach deszczu.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/4.jpg)
Poranek jednak wita nas słońcem, Kilimanjaro i jego biała, ośnieżona czapa jest pięknie oświetlona, urzeka nas swoją innością, swoim kontrastem jaki nadaje tu, w centrum gorącego kontynentu . Pomału nikną utarte ścieżki, pojawia się więcej głazów, roślinność znika z każdym metrem. Dostajemy każdego dnia tzw. lunch boxy - małe pudełeczka z jedzeniem, dzięki temu do wieczora podczas wędrówki nie musimy na nikogo czekać, każdy idzie swoim tempem.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/5.jpg)
Tragarze z naszymi bambetlami są równie szybcy, to efekt ciągłej aklimatyzacji której są poddawani podczas pracy. Wywołują w nas podziw swoja mobilnością, jak z wielkimi worami na plecach pokonują następne wzniesienia. W Shira Camp na 3840m n.p.m. zaczynamy już odczuwać zimno, ziemia jest zmarznięta, namioty o poranku są solidnie oszronione, widać po nich ze towarzyszyły już niejednej wyprawie.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/8.jpg)
Jedzenie mamy dość zróżnicowane, posiłki jadamy w 4 osobowym namiociku gdzie można się wyprostować, podawane są na stoliku, pełna kultura. Dochodzimy po 4 dniach do przedostatniego obozowiska jakim jest Baranco Camp na 3950m. Po drodze byliśmy już na 4500m dla lepszego przyswojenia wysokości. Niektórzy narzekają już na bóle głowy związane z ta wysokością. Ostatni obóz zakładamy w Banafu Camp (4600m).
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/10.jpg)
Każdy jest już trochę podenerwowany, jutro o 1 w nocy zaczynamy atak szczytowy. O zaśnięciu mało kto może pomarzyć. W około mnóstwo grup, listopad jest tutaj jednym z najlepszych miesięcy do wejścia i ekipy z całego świata zjeżdżają się tutaj tabunami . Przed wyjściem herbatka , krakers i w górę.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/13.jpg)
Przed nami ruszyło już sporo zespołów o czym świadczy wąż świateł z czołówek jaki obserwujemy na trawersie. Żwir powulkaniczny oproszony śniegiem osuwa się pod nogami nie ułatwiając zadania .Dróżka dość ostro idzie w gore, tempo dość ślimacze, coraz to ktoś potyka się o nogi poprzednika, za bardzo nie można wyprzedzić ale pamiętając słowa przewodnika- pole, pole (wolniej, wolniej) nie rwiemy się do przodu. Zaczynają się pomału z ekip wykruszać ludzie. Co raz to jakiś asystent przewodnika sprowadza kogoś na dół. Słychać czasami nawet płacz, w oczach widać zawód, no cóż , nie tego się chyba spodziewali, agencje w swoich reklamach opisują przygodę na Kilimanjaro w efektowny sposób ale wysokość prawie 6 tysięcy metrów to już nie przelewki.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/14.jpg)
Obok mnie idzie Niemiec, wiek ok. 60 lat ale widać ze w górami jest za pan brat. Imponuje siłą woli i wytrwałością. Oddychamy coraz ciężej, coraz częstsze i dłuższe postoje, góra się łatwo nie poddaje. O 6.15 świt zastaje nas na brzegu krateru ( bo przecież Kili to wygasły wulkan), jest niesamowity i niepowtarzalny. Malowniczy wschód słońca na wysokości prawie 6 tysięcy jest jedyny w swoim rodzaju, masy chmur pod nami, słońce niczym gigantyczna pomarańcza szybko wędruje po niebie . Podczas wejścia na szczyt obserwuje dziwne objawy u siebie i kolegów z wyprawy. A to podczas mowy połyka się końcówki słow., mowa robi się bełkotliwa, czasami wydaje mi się jakbym szedł obok siebie. Piotr 2 razy zasnął podczas wspinaczki na stojąco. Słyszałem też o czasowej ślepocie ludzi na tych wysokościach, która to dopiero po zejściu niżej ustępowała.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/16.jpg)
Jeszcze ostatnie 100m i jest, upragniony szczyt - Kilimanjaro zdobyty. Robimy szybką serię zdjęć przy tablicy informacyjnej bo nadchodzą inni chętni na pamiątkowe fotografie. Podziwiamy zalegający lodowiec który jak twierdza meteorolodzy za kilka lat całkowicie zniknie z góry ze względu na globalne ocieplenie.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/17.jpg)
Póki co za pośrednictwem agencji można za sowitą opłatą wynająć sobie helikopter i w środku Afryki pozjeżdżać na nartach. Po dość szybkim zejściu padamy w namiotach ze zmęczenia ale nie na długo, jeszcze tego samego dnia schodzimy w strugach deszczu drugą drogą Marangu Roud na 3100m. Błoto jest wszędzie , ubrania mamy przemoczone do ostatniej nitki, niedługo zacznie się pora deszczowa, nawet Piotrowi puszczają nerwy... Następnego dnia schodzimy do bram parku skąd zabiera nas znajomy już bus.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/18.jpg)
Jeszcze pamiątkowe dyplomy i lądujemy w hotelu skąd nazajutrz ruszamy z inna ekipa na safari po Serengetti i Ngorongoro.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/22.jpg)
Nasz przewodnik Juma który jest zarazem wyśmienitym kucharzem wygląda na doświadczonego trapera, drugi to kierowca którym naszym Land Rowerem dokonuje cudów na bezdrożach Afryki. Po południu zjeżdżamy do krateru Ngorongoro o 30 kilometrowej średnicy. Powala wielkością i zróżnicowaniem setek gatunków zwierząt gdzie od wieków żyją w niezmąconej symbiozie.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/20.jpg)
Dzień później jedziemy przez wyschnięte jezioro Lake Natron w okolice częściowo czynnego wulkanu Otonyo na który część naszego teamu ma zamiar „wdrapać” się najbliższej nocy. Kąpiel w okolicznych wodospadach jest nieziemska.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/24.jpg)
Na terenie parku Serengetti w nocy na dzikich obozowiskach trzęsiemy trochę portkami, ze wszech stron dochodzą odgłosy drapieżników, wyobraźnia działa...
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/21.jpg)
Zjadamy ostatnią puszkę mielonki przewiezioną z kraju która profilaktycznie ląduje daleko od namiotów co by zapachem pozostałego tłuszczu nie zwabić nieproszonych gości.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/19.jpg)
Wracamy znowu do Moshi gdzie mamy nieprzyjemny incydent w hotelu, jednemu z naszych kolegów kradną pieniądze, noc mija na posterunku policji.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/29.jpg)
Busem jedziemy do Dar es Salaam skąd promem ruszamy w rejs na Zanzibar- wyspę która w dawnych czasach była jednym z największych centrów handlowych na świecie. Taki dawny Carefure lub Tesco. Wyspa urzeka nas odmiennością, niepowtarzalnym klimatem, białym piaskiem, turkusowa wodą.
![](_grafika/photos/users/5c0b2b3c1a625d6dac727e48df6d5458/photos/30.jpg)
Niestety czas naszej podroży dobiega końca, pozostaje nam mnóstwo fotografii, wspomnień i nadzieja ze to nie ostania taka podróż. Warto abyście również myśleli ze żadna z waszych podróży nie byłą waszą podróżą życia, ta wyprawa jeszcze przed Wami, do szybkiego...
Tekst: Zbyszek Bąk
Foto: Magdalena Prask, Piotr Bujalski, Zbyszek Bąk