Czy tego chciałem czy nie, faktem jest, iż przez większą część mojej podróży Ushuaia była czymś na kształt odległego, bardzo mglistego “celu”. Kierunek praktycznie nie zmieniał się nigdy, jechałem z północy na południe z niewielkimi odchyleniami, cały czas mając gdzieś tam w głowie tę dziwnie brzmiącą nazwę. Gdy jednak w Panamie poznałem Tomka i Beatę, to niepozorne miasteczko na rubieżach świata stało się nagle zupełnie realne dla mnie… Tak jak wcześniej nie byłem pewny, czy uda mi się tu dotrzeć i nie robiłem z tego żadnego założenia – jak sam pisałem jeszcze w grudniu 2009 – to nagle stało się ono “Mekką”, do której prowadziła moja pielgrzymka po ziemiach Ameryki Południowej. I tak 7. stycznia 2011 w godzinach wieczornych, po 14 miesiącach tułania się po Ameryce Lacińskiej, dotarłem…
![](http://mygrandtour.pl/wp-content/gallery/arenas-ushuaia/ushuaia_pan2.jpg)
Z Puerto Natales do Punta Arenas poszło łatwo. W Punta Arenas znajduje się strefa wolnocłowa i miałem nadzieję, że uda mi się kupić tam jakieś buty i ew. może drugi obiektyw, skoro jest tak tanio. Niestety, jak się okazało, tanio nie jest wcale, a wybór jest wręcz żenująco niewielki. Jak to się mówi, można kupić wszystko czyli de facto nic. Najciekawszym doświadczeniem w Punta Arenas była degustacja piwa Austral, które jest tam właśnie produkowane. Generalnie piwa w Ameryce Łacińskiej nie należą do najlepszych, ale ten chilijski browar uważam, że jest naprawdę udany. Wszedłem do jakiejś lokalnej mordowni, gdzie przy starych, zniszczonych stolikach siedziała cała portowa śmietanka – rybacy ze sztormiakami przewieszonymi przez oparcia krzeseł, brodaci marynarze w wełnianych swetrach, kilku dziwnych typów w skórach wraz z podstarzałymi kobietami a na dodatek sprzedawca zabawek, który krążył między całą tą zbieraniną i próbował wcisnąć każdemu migające podstawki pod szklanki, które migają kolorami tęczy, gdy ta jest pusta, olbrzymie zapalniczki i jeszcze kilka innych gadżetów. Wnętrze knajpy było tak zadymione, że można było zawiesić przysłowiową siekierę. Ale takie miejsca mają swój niepowtarzalny klimat, swój charakterystyczny gwar, oprawę muzyczną i obsługę. Oczywiście, można było pójść do turystycznego lokalu, ale po stokroć bardziej wolę przebywać w takich barach – choperiach, jak je tutaj nazywają. Zamówiłem więc chop’a – półlitrowy kufel piwa Austral i na pół godziny zanurzyłem się w tym świecie…
Rano, po drodze na wylotówkę, odwiedziłem cmentarz miejski. Cieszy się on sławą jednego z atrakcyjniejszych cmentarzy, jeśli w ogóle można tak określać nekropolie, w Ameryce Południowej. Niestety, do niesamowitej Recoletty w Buenos Aires brakuje mu dużo. Przespacerowałem się alejkami, zrobiłem kilka zdjęć i żeby nie tracić więcej czasu, poszedłem dalej. Do Ushuaia miałem 700km i każda minuta się liczyła, jeśli chciałem tam dotrzeć tego dnia. Kilka kilometrów przejechałem z żołnierzem, który jechał na lotnisko. Potem zgarnęło mnie dwóch młodych chłopaków, pracujących w telekomunikacji. Jechali naprawiać telefony w jakiejś fabryce 150km dalej. Zostawili mnie trochę tak na pustkowiu, gdzie musiałem poczekać kolejne pół godziny zanim zabrałem się ciężarówką wiozącą owce. W szoferce śmierdziało trzodą, było brudno i niezbyt przytulnie, ale zawsze to lepiej niż stać na wietrze. Kierowca zaprosił mnie na obiad do przydrożnej knajpy, a 30km dalej ustawiliśmy się w kolejce do promu. Tutaj kończy się kontynent, by dostać się na Ziemie Ognistą należy pokonać Cieśninę Magellana. Ziema Ognista, czyli Tierra del Fuego to wyspa. Wg legendy, została tak nazwana przez Magellana gdy przepływał ze swoją wyprawą przez cieśninę, ze względu na widok licznych ognisk, a właściwie dymu unoszącego się z nich, za pomocą którego komunikowali się między sobą Indianie na wyspie. Sama cieśnina nosiła na początku nazwę “Wszystkich Świętych” ale została w późniejszym czasie przemianowana na cześć słynnego żeglarza. Podróż promem trwała ok 15min. Morze było mocno rozbujane i na upchnięte samochody i ciężarówki na pokładzie co chwila spadały bryzgi fal, które prom rozbijał swoją prostokątną konstrukcją dziobu. Za namową kierowcy wysiadłem tuż za przeprawą, on skręcał gdzieś za chwilę i tu miałem ponoć większe szanse na złapanie kolejnego stopa. Zrobiło się względnie późno. Godzina 1500, do Ushuaia wciąż 500km, z czego połowa po fatalnej nawierzchni, po której tiry ponoć jadą 10-20 km/h. Dopiero stojąc na pustej drodze, której jeden koniec niknął w morzu a drugi na horyzoncie pod ciemnymi chmurami, dotarło do mnie, że jestem naprawdę daleko… W Ushuaia czekała na mnie już koleżanka z Urugwaju, którą poznałem w Mendozie i byłoby miło zdążyć na piątkową imprezę. Przypłynął kolejny prom i… miałem szczęście, jak można by było powiedzieć. Zabrał mnie Najszybszy Kierowca na Ziemi Ognistej :) Nowiutki (kilkutygodniowy) suw, 150-180 km/h na liczniku, całkiem sprawna odprawa na granicy i w 4h docieram na miejsce. Jest jeszcze jasno, bo o tej porze roku w tych szerokościach geograficznych ciemno robi się dopiero o 23 a zaczyna świtać już o 04. W hostelu, w którym się umówiłem z Rocio, zostało tylko jedno miejsce – jakby specjalnie dla mnie i w dodatku jeszcze w tym samym dormitorium, co moja znajoma. Lepiej być nie mogło… :]
![](http://mygrandtour.pl/wp-content/gallery/arenas-ushuaia/_MG_3702.jpg)
Moja Mekka jest trochę inna, niż sobie wyobrażałem, będzie trudno ale trzeba próbować i być cierpliwym. Problemem są ceny za życie tutaj, Ushuaia jest droga.. Jedzenie, noclegi. Jutro przenoszę się na kemping na obrzeżach miasta by oszczędzić, ale mam nadzieję, że prędzej czy później będę mógł zatrzymać się u kogoś na jachcie. Takie są plany, czas pokaże jak będzie z ich realizacją. Czekać tutaj w nieskończoność też nie zamierzam i jeśli nie uda mi się załapać do jakiejś pracy, to w lutym trzeba będzie zacząć wracać… Generalnie jednak można powiedzieć, że mój powrót właśnie się zaczął. Bo z “końca świata” można już tylko wracać… :]
Wróć do relacji głównej