RELACJE Z PODRÓŻY

Moje Grand Tour - Od Manizales do szalonego La Paz - 14.03 - 25.06. 2010



Autor: Kuba Fedorowicz
Data dodania do serwisu: 2010-03-14
Relacja obejmuje następujące kraje:

Oceń relacjęŚrednia ocenaIlość ocen
0.00 0


Szalone La Paz i 5518-ty Powrót Słońca

25 czerwca 2010
 
La Paz. Ponad 2-milionowy zespół miejski znajdujący się na wysokości 3,600 – 4,100 metrów nad poziomem morza. Obecnie najwyżej położona stolica świata, mimo że wyżej jest Lhasa, a konstytucjonalną stolicą Boliwii jest Sucre.. La Paz, miasto, w którym nie ma właściwie nic specjalnego. Ulokowane w kanionie, z górującym nad nim El Alto – przedmieściami rozlanymi na wyżynie Altiplano, zamieszkiwanymi głównie przez ludność Aymara. Z zakorkowanymi przez minibusiki i taksówki głównymi arteriami, wąskimi i stromymi, często jeszcze brukowanymi uliczkami, po których chodzi się z zadyszką, wymijając kolorowo ubrane cholity w melonikach i ze wspaniałą panoramą na sześciotysięcznik Illimani tuż za miastem. Ale to miasto jest szalone, ma niepowtarzalny klimat i atmosferę, którą trudno nawet zdefiniować.. Wibruje energią, przyciąga niczym magnes, a spacerując nocą w labiryncie pustych alejek czuje się, obok zapachu tłuszczu z budek z hamburgerami na rogach i walających się śmieci, także ten dziwny dotyk żółtych świateł latarni…
 


Isla del Sol


12 Czerwca 2010
 
Z peruwiańskiego Puno, położonego nad brzegiem słynnego Jeziora Titicaca, na granicę z Boliwią jedzie się jakieś dwie godziny. Na spokojnie, wiedząc, że jeszcze w życiu się nigdzie nie spóźniłem :] tuż po południu wsiadłem w busik jadący na miejsce. Biura migracyjne miały być czynne do godziny 1700, więc zachowawczy wyjazd z Puno o 1300 wydawał się bezpiecznym rozwiązaniem.  Musiałem przekroczyć granicę tego dnia, by uniknąć płacenia kary za przekroczenie terminu ważności wizy i nie narażać się na dodatkowe (nie)oficjalne opłaty nakładane przez celników z tego tytułu. Aż trudno uwierzyć jak te dwa miesiące w Peru szybko zleciały.. Gdy pierwszy raz kierowca busa zatrzymał się na poboczu, a spod maski buchnął dym, pomyślałem spokojnie – „o, chłodnica”.. Właściwie nie wiem czemu to pomyślałem, bo na samochodach i mechanice nie znam się zupełnie, ale tak mi się skojarzyło z filmów, że jak dym to chłodnica.. :] Odczekałem pół godziny i ruszyliśmy dalej. Gdy zatrzymaliśmy się drugi raz, a dym wypełnił całe wnętrze autobusu tak, że trzeba było wyjść by się nie udusić, spojrzałem na zegarek i pomyślałem – „o, w dupę”. Była 1600 i ewidentnie widać było, że ten pojazd właśnie zakończył swój bieg.. Czytaj dalej…
 
Po powrocie z Machu Picchu do Cuzco, przemarznięty i z niewyjaśnioną ochotą na spróbowanie tradycyjnego, peruwiańsko-chilijskiego ;) trunku o nazwie pisco, trafiłem do małego pubu w dzielnicy San Blas. W niewielkim, zadymionym pomieszczeniu siedziało kilku ludzi, słuchając improwizujących na gitarach muzyków. Na scenę właśnie wszedł niepozorny, elegancko ubrany facet i wykonał  nieprawdopodobny numer, grając na… taborecie, na którym siedział. To był najlepszy bębniarz, jakiego miałem okazję widzieć. W przerwie, zagadał mnie siedzący obok przy stoliku, tak jak ja samotnie, facet po 40-ce. Od czasu gdy w Panamie ‘zaatakował’ mnie pewien homoseksualista, zwykle, w takich sytuacjach jestem dość ostrożny, ale tym razem chodziło o coś innego :) Zauważył naszywkę żaglowca, którą mam na ramieniu polaru i był ciekaw co to za jednostka, gdyż sam zwykł żeglować po morzu. Wywiązała się z tego całkiem interesująca rozmowa, podczas której gość opowiedział mi o pewnym religijnym „festiwalu”. Gdy słuchałem szczegółów, gdzieś głęboko w mojej głowie zaczęły dzwonić dzwonki… Czytaj dalej...
 
 
2 Czerwca 2010
 
Scena jak z filmu. Szeroka dolina, z wijącą się rzeką na dnie, wciśnięta pomiędzy nagie, skaliste szczyty koloru piaskowego. Gdzieś w oddali widać jakieś zabudowania niewielkiego miasta. Z nieba leje się żar, słońce w zenicie i ani jednej chmurki. Na skraju doliny przy drodze, na zakurzonym poboczu, siedzi na plecaku chłopak. Głowę ma opartą na rękach i wygląda jakby spał. Droga jest pusta i gdzieniegdzie popękany, szary asfalt doskonale kontrastuje z żółtymi pasami pośrodku jezdni. Nagle zza zakrętu słychać warkot silnika. Chłopak podnosi głowę, patrzy beznamiętnie w kierunku, skąd dobiega hałas i po chwili w polu widzenia pojawia się malutki, czerwony motorek z doczepioną budą… Czytaj dalej…
 
23 Maja 2010
 
Na świecie co roku powstają nowe sporty ekstremalne. Niektóre z nich wydają się wyjątkowo niebezpieczne, śmieszne albo nieosiągalne dla przeciętnego człowieka. Część z nich nigdy nie zyskuje większego rozgłosu, ale inne z czasem stają czymś więcej niż tylko rozrywką kilku zapaleńców.. W dzisiejszych czasach większość ludzi wie co oznaczają terminy takie jak skimboarding, base jumping, all-terrain board czy bigfoot skiing. Słyszało zapewne też o tym, że kitesurfing można uprawiać nie tylko na wodzie, albo że istnieją ludzie-wiewiórki, latający po górach w specjalnych kombinezonach (wingsuit flying). Początki tych sportów, które dziś znane są dosyć szeroko na świecie, najczęściej sięgają kilkanaście lub nawet kilkadziesiąt lat wstecz, a ich forma, jaką znamy obecnie, rodziła się w bólach i kontuzjach. W ostatnich latach, wiele z nich zostało spopularyzowanych przez firmy takie jak np. Red Bull, organizujące niezliczoną ilość eventów promocyjnych i wspierające najlepszych zawodników w wielu dyscyplinach. Jednym z takich sportów, który popularność zdobył nie tylko wśród garstki „ekstremalistów”, jest sandboarding.
 
Ciemno i zimno. Jest tuż przed 0500, na ulicach Huaraz nie ma nikogo. Wrzucam plecak do luku bagażowego i siadam na swoim miejscu w autokarze. Za chwile światła gasną, pojazd rusza, a ja zasypiam. Przebudzam się co jakiś czas, gdy wsiadają nowi pasażerowie – kobiety opatulone w kolorowe poncza, mężczyźni w kapeluszach, pasterze z kijami.. Po 3h autobus kończy bieg w małym Chiquian i wszyscy wysiadają. Tu kończy się asfalt. Dalej, do Llamac jedzie tylko kilka osób. „Zajmuję plecakiem” miejsce w malutkim minibusie i patrzę jak na podłogę ładowane są kartony z towarami. Ryż, jabłka, mąka… Pytam się czy zdążę skoczyć do sklepu przed odjazdem i po otrzymaniu potwierdzenia idę do jedynego w okolicy wielobranżowego, gdzie szczęśliwie znajduję małą bateryjkę do zegarka, który mi siadł poprzedniego dnia. Gdy pięć minut później wracam krew staje mi w żyłach. Minibusa nie ma. A wraz z nim mojego plecaka…

Orientacja w terenie

5 Maja 2010

Zawsze uważałem, że mam niezłą orientację w terenie. Nie chodzi mi tutaj o czytanie mapy czy znajdowanie się w górach, bo te umiejętności doskonaliłem podczas kursu na przewodnika górskiego (powiało skromnością, co? :p). Chodzi mi o taką naturalną, wrodzoną zdolność do odnajdowania się w przestrzeni, obierania mniej więcej słusznego kierunku marszu, gdy nie ma się przy sobie mapy ani kompasu. Często z tego korzystam w miastach, gdy spaceruje po ulicach, alejkach i parkach, celowo starając się zgubić w miejskim labiryncie w sposób „kontrolowany”, by potem wyjść w znanym mi już miejscu.. Jak większość facetów, nie lubię się pytać o drogę.. :) Czytaj dalej…

 

Vipassana

28 kwietnia 2010

Dzwonki. Jakby gdzieś daleko… Dzyń-dzyń, dzyń-dzyń, coraz bliżej i głośniej. Przekręcam się w śpiworze na drugą stronę, jednak to nic nie daje. Delikatny, ale irytujący dźwięk przybiera na sile. W ciemnościach wyciągam rękę i na szafce nocnej odnajduję zegarek. Czwarta w nocy… czy kogoś przypadkiem pogięło?! Boże narodzenie? Sanki? Rezurekcje? Święta już przecież były.. Gdzie ja w ogóle jestem? Otwieram oczy i widzę zarysy niewielkiego pokoju. Ktoś zaczyna się kręcić na łóżku obok, słychać stłumione pomruki i wygląda na to, że inni też się obudzili. Nic dziwnego, dzwonki słyszę już niemalże zza drzwi. Po chwili znów cisza.. można iść spać, przymykam oczy i zaczynam odpływać.. To tylko zły sen. Wraz z brutalnie zapalonym, oślepiającym światłem wraca pamięć… Czytaj dalej…

Słońce pustyni

14 kwietnia 2010

Po załatwieniu formalności na przejściu granicznym w La Balsie czekam aż zbierze się wystarczająca liczba osób do taksówki collectivo.. Większość Ekwadorczyków, która przyjechała tu ze mną truckiem z Zumby już dawno odjechała. Następny transport dotrze dopiero za 7h.. Na szczęście znajdują się jeszcze dwie osoby, co pozwala mi na bardziej korzystny podział kosztów za transport.. Za chwile już jedziemy po wertepach. Kierowca jeździ chyba tędy często bo osobowa toyota mknie z zawrotną prędkością, omijając największe dziury i skacząc nad tymi mniejszymi. Miejscami przypomina to bardziej offroadowe wyścigi niż cokolwiek innego. Mam wrażenie, że jestem w jakiejś samochodowej grze komputerowej, brakuje tylko zakrętów na ręcznym i kilku żyć w zapasie… Jakoś udaje mi się zdrzemnąć… Czytaj dalej…

Saraguro i droga do Peru

13 kwietnia 2010

Cuenca to urokliwie miasto, przez samych Ekwadorczyków uznawane za najpiękniejsze w kraju. Spacerując w labiryncie brukowanych uliczek, wśród kolorowych ścian niewysokich budynków, co chwila można natknąć się na jakiś ukryty placyk, wyrastający niespodziewanie przed oczami kościół czy przyjemnie wyglądającą kawiarenkę, w której chciałoby się choć na chwilę zagościć. Nie dziwi fakt, że starówka, zbudowana w kolonialnym stylu, wpisana jest na listę dziedzictwa UNESCO. W pogodne dni widać łagodne zbocza Andów, okalające miasto ze wszystkich stron i będących dla niego niejako tłem. No właśnie.. Tylko dlaczego przez dwa dni, gdy ja tam byłem, lało bez przerwy..? Czytaj dalej…

Skok w Łazienkach i nad Pacyfik!

1 kwietnia 2010

Jak nietrudno zauważyć, zmieniłem nieco wygląd strony. Mam nadzieję, że się podoba. Dostałem już kilka wiadomości z sugestiami co jeszcze można poprawić, będę starał się w miarę możliwości coś z tym zrobić, ale gdyby ktoś jeszcze chciał wyrazić swoje zdanie – z chęcią wysłucham. Mam wrażenie, że jest tu teraz bardziej przejrzyście. Po prawej stronie pojawiło się też logo Wydawnictwa Podróżniczego Bezdroża, które objęło patronat medialny nad moją ‘ekskursją’. Na stronach ich portalu będzie można przeczytać nieco skrócone wersje relacji z tego bloga. Poza tym, prawdopodobnie przybędzie trochę nowych czytelników, a co za tym idzie, także komentarzy i ogólnie może zrobi się bardziej interesująco :)

Dziś jest 1 kwietnia, czyli Prima Aprilis. Zwyczajowo robi się więc jakieś żarty i żarciki. Jako że ze mnie trochę taki ’śmieszek klasowy’ :p , myślałem trochę o tym, co by tu napisać, ale właściwie poza tym, że ‘wracam, niedługo jestem w Polsce’, nic nie przychodziło mi do głowy.. W to i tak by mi nikt nie uwierzył, więc odpuściłem sobie :] Poniżej opis kilku ostatnich wydarzeń, zapraszam do lektury :] Czytaj dalej…

 

Ayahuasca – roślina, która naucza

27 marca 2010

Jednym z głównych powodów, dla których chciałem odwiedzić El Oriente w Ekwadorze, była właśnie ona. Nazywana Winem Duszy, Yage lub Rośliną-Nauczycielem, Ayahuasca jest jednym z najsilniejszych znanych środków halucynogennych na Ziemi. Jeśli nie najsilniejszym. Od 4 tysięcy lat używana jest przez Amazońskich szamanów, których na tych terenach nazywa się także mianem curanderoros lub ayahuasceros. Z jej pomocą wchodzą oni w trans i leczą chorych, wypędzają z nich drobne dolegliwości, ciężkie choroby i złe duchy. Mogą widzieć przeszłość, przyszłość i teraźniejszość, być w wielu miejscach na raz… Ayahuasca jest lekarstwem o tyle nietypowym, że często zażywa go nie sam pacjent, ale lekarz. Dzięki niej potrafi ‘widzieć’ chorobę w ciele chorego i poznać remedium na nie. To właśnie dzięki niej, szamani kontaktują się z duchami i uczą się od nich.. I ja też pragnąłem się czegoś od Niej nauczyć, przekonać się na własnej skórze… Czytaj dalej…

 

Z wizytą w selvie

25 marca 2010

W Quito nastąpiła w ostatnim roku mała zmiana jeśli chodzi o transport międzymiastowy. Zdecydowano się na przesunięcie terminali autobusowych do skrajnych części miasta – północnej i południowej. Wcześniej, główny terminal był położony w samym centrum Quito, w okolicy Starego Miasta i licznych hosteli, dziś natomiast z terminalu trzeba jechać ponad 1h komunikacją miejską by się dostać do najciekawszych miejsc. To utrudnienie dla turystów, ale mieszkańcy cenią sobie takie rozwiązanie, gdyż na miejskich drogach już nie ma ogromnych autobusów, powodujących ponoć niesamowite korki. Korki i tak są, ale już nie stoją w nich autokary. Trwają też pracę nad przeniesieniem lotniska poza miasto, które do tej pory znajdowało się w jego granicach. O tym wszystkim powiedział mi w samochodzie jeden z pracowników hostelu, w którym mieszkałem w Quito. Usłyszał jak się pytałem o drogę na terminal i zaoferował, że mnie podwiezie, bo niedługo akurat jedzie w tym kierunku. No i jak tu odmówić? :) Czytaj dalej…

La Mitad del Mundo

18 marca 2010

Z Otavalo, razem z Kevinem, pojechalismy autobusem do stolicy Ekwadoru, Quito. Jak zapewne wielu z Was wie, Ekwador znaczy tyle co rownik. Przebiega on przez ten kraj wlasnie w okolicach Quito, a dokladnie ok. 20 km na polnoc od tego miasta. Miejsce to zostalo nazwane Mitad del Mundo, co w jezyku hiszpanskim znaczy Srodek Swiata. Prosty ten jezyk, co? Ja tez sie od razu domyslilem.. :) Czytaj dalej…

Ekwador, targ w Otavalo

14 marca 2010

Dosc dlugo nie pisalem, takze od razu wrzucam i kolejny wpis i zdjecia, mam nadzieje, ze nie zanudzam :) Oczywiscie, aby pozostac w zgodzie z chronologia, nalezy przeczytac najpierw poprzedni wpis, zatytulowany Kawa czy Salsa (takie male, smieszniutkie nawiazanie z mojej strony do pewnego programu telewizyjnego :p).. Ale dosc juz zarcikow… za-za-zapraszam Cie do mego swiata :)  Czytaj dalej…

Kawa czy Salsa?

14 marca 2010

Szara barwa nieba zlewala sie beznamietnie z wyblakla zielenia lagodnych wzgorz pokrytych kawa. Chmury przewalaly sie dosc szybko przez nie i czasem z ktorejs chwile pokropilo. Od ponad godziny stoje juz na calkiem ruchliwym odcinku drogi Manizales – Pereira i zaden kierowca nawet nie zaszczycil mnie uwaga.. W Manizales spedzilem dwa dni, nie robiac wlasciwie nic konkretnego. Wloczylem sie po kilku uliczkach i placach, zrobilem troche zdjec i odwiedzilem pare kosciolow. Kilka razy musialem szukac schronienia w kawiarniach przed burza z piorunami, ktore zdarzyly sie dwukrotnie w godzinach popoludniowych.. Teraz jednak, wydawalo sie, ze nie mam gdzie sie schronic przed deszczem. Z pozoru niczym nie rozniaca sie od innych chmura nagle pociemniala i zaczelo lac na dobre.. Czytaj dalej…

powrót do początku strony