Biorąc pod uwagę opowieści związane z przestępczością w RPA, wjechaliśmy do kraju mając się na baczności.

Biorąc pod uwagę opowieści związane z przestępczością w RPA, wjechaliśmy do kraju mając się na baczności. Jednak szybko zostaliśmy postawieni w sytuacji, gdzie trzeba było użyć autostopu. Tak zaczęła się nasza przygoda i nastąpiła szybka weryfikacja zasłyszanych przerażających historii z rzeczywistością - "nie taki wilk straszny jak go malują". Trzeba było tylko uważać na niektóre dzielnice wielkich miast oraz unikać podróżowania nocą - poza tym było relatywnie bezpiecznie.

Biali mieszkańcy kraju chętnie nas zabierali na stopa i w pierwszym kontakcie z obcą osobą okazali się niezmiernie mili i uczynni, zdecydowanie jedni z najbardziej otwartych i pomocnych ludzi na świecie. Byliśmy zapraszani w gościnę i na nocleg do domu, gdzie przy smacznym "braai" (grill) ciekawie sobie gawędziliśmy, starając się zrozumieć tutejszą sytuację.
 

Ach te widoki...


Bo niestety jeśli spojrzeć w niedaleką przeszłość, można by się przerazić. Władzę nad krajem sprawował Rząd Apartheidu, który przez lata prześladował czarna społeczność. Po jego upadku w latach 90-tych tylko dzięki godnej podziwu postawie Nelsona Mandeli nie doszło do krwawego odwetu. Mimo to wciąż widać tutaj i wyraźnie można odczuć wzajemne czarno - białe napięcie. Tyle że teraz holenderscy i brytyjscy potomkowie są przez władze dyskryminowani i większość wszelkich pozycji w urzędach, szkołach, służbie zdrowia itd. przyznaje się w pierwszej kolejności Murzynom. W efekcie więc z kraju emigrują inżynierowie, profesorowie, farmerzy itd. zostawiając swoje pozycje dla mniej wyedukowanych i nie przygotowanych do tej roli czarnych Afrykanów. Mam nadzieję, że nie powtórzy się tutaj scenariusz z Zimbabwe i ekonomia kraju nie zawali się. Temat ten jest bardzo głęboki i skomplikowany i potrzeba będzie pewnie paru pokoleń, aby konflikt rasowy popadł w zapomnienie. Ja na szczęście nie generalizuję i mogę do każdej osoby podejść indywidualnie, nie mniej staram się zrozumieć racje i powody zarówno białych jak i czarnych, nie mam też za złe, kiedy niektórzy Murzyni dają mi odczuć, iż widok białego nie napełnia ich entuzjazmem.

Zwiedzanie rozpoczęliśmy od ataku na PN Huhluwe, gdzie pragnęliśmy zobaczyć nosorożca. Były kłusownik, obecnie strażnik parku, umiejętnie czytał tropy zwierząt i wkrótce zawiózł nas blisko tych niedowidzących olbrzymów. Tym oto akcentem zakończyliśmy oglądanie dzikiej zwierzyny w Afryce - z głównych gatunków lądowych nie zobaczyliśmy tylko geparda i goryli - także będziemy musieli tu jeszcze wrócić.

Durban przypominał nam swoją architekturą i atmosferą miasta australijskie, także od razu przypadł nam do gustu. Po relaksacyjnej gościnie w domu u nowo poznanych otwartych ludzi, przyszedł czas na długo oczekiwane góry.
 

Trekking w Górach smoczych


Wybraliśmy część środkową Gór Smoczych i wkrótce ruszyliśmy na 5-dniowy treking. W dolnych partiach ścieżki były wyraźne i dobrze oznaczone, jednak już wyżej bez mapy topograficznej i kompasu ciężko byłoby znaleźć właściwą drogę. Przy wspinaczce z ciężkim plecakiem (zapasy wody) na wysoką przełęcz serce zabiło nie tylko z wysiłku, lecz również z zachwytu, ponieważ trudy wędrówki wynagradzały malownicze krajobrazy. Większość naszego marszu odbywała się na wysokości powyżej 3000 metrów, gdzie za dnia towarzyszyły nam po obu stronach grani głębokie kaniony rzek, a w nocy nasz namiot walczył z wiatrem o przetrwanie (raz udało nam się znaleźć jaskinię na biwak). Po minięciu spektakularnego szczytu Monks Cowl ruszyliśmy w kierunku północnym wzdłuż granicy z Lesotho. Nie zawsze szliśmy granią, gdyż czasami odnajdowaliśmy dróżki trawersujące szczyt. Niestety popełniłem błąd, gdyż ścieżki te okazały się nie być turystycznym szlakiem lecz pasterskimi drogami, a usypane z kamieni kopczyki na grani wcale nie wyznaczały granicy państw - nieopatrznie zeszliśmy wiec z planowanej trasy. Dopiero wieczorem wiedziałem już bez wątpliwości, że topografia terenu nie zgadza się z mapą - oznaczało to, że musieliśmy nielegalnie zboczyć z drogi wgłąb Lesotho. Następnego dnia zawróciliśmy i uparcie szukaliśmy zaginionej przełęczy, lecz niestety nawet napotkani pasterze Basotho nie potrafili nam wskazać właściwego kierunku (bariera językowa i brak znajomości mapy). Także ruszyliśmy bezdrożami teoretycznie odpowiednim azymutem ciesząc się z otaczającej scenerii. Improwizacja nowej drogi przyniosła w końcu efekt i odnaleźliśmy "zaginioną przełęcz", a wraz z nią wodę. Jak już potrafiliśmy się umiejscowić na mapie, minął stres i z radością w sercu kontynuowaliśmy odkrywanie innych, magicznych zakamarków Drakensbergu. Zdążyliśmy zejść z pionowego klifu jeszcze przy dobrej pogodzie, gdyż ostatniego 5-go dnia gęsta mgła zalała doliny. Tutaj nieoznakowane szlaki tworzyły nieczytelną sieć skrzyżowań i rozwidleń, także tylko dzięki kompasowi dotarliśmy do parkingu przy Cathedral Peak, skąd autostopem powróciliśmy do naszego hostelu na należyty odpoczynek i ciepły prysznic.
 

Chmury zalewają okolice


W północnej części Gór Smoczych odwiedziliśmy również Amphitheatre z drugim najwyższym wodospadem na świecie (5-kaskadowym, 948 metrowym Tugela Falls). Niestety tegoroczna ekstremalna susza pozbawiła nas widoku - wodospad nie zawierał wody?!

Żegnamy się na razie z RPA, wjeżdżamy bowiem do Królestwa Lesotho.

Informacje praktyczne znajdą się w relacji RPA cz.II