O 5.30 jesteśmy w Chiang Khong.

O 5.30 jesteśmy w Chiang Khong. Leje jak z cebra! Tuk-tukiem za 20 baht od osoby dojeżdżamy do odległego o 3 km przejścia granicznego. O tej porze jest ono jeszcze zamknięte – czekamy pod daszkiem do 8.00 i przekraczamy granicę. Łódką za 20 bahtów od osoby przepływamy Mekong i dokonujemy ponownie formalności – już po stronie laotańskiej. Przy punkcie odprawy granicznej znajduje się bank (wielkości naszych kiosków z gazetami), gdzie wymieniamy pieniądze (1USD = 10.800 kipów). W strugach deszczu idziemy uliczką pod górę i po chwili jesteśmy przy głównej ulicy Huai Xai.. Łapiemy tuk-tuka i za 5.000 kipów od osoby dojeżdżamy do przystani slow – boat’ów. Kupujemy bilety w biurze przy przystani (660 baht lub 170.000 kipów) po czym udajemy się do lokalnej knajpki, gdzie jemy noodle soup with chicken po 6.000 kipów porcja. Deszcz nadal leje. Łódź ma wypływać o 11.00, jesteśmy na niej po 10.00 i jest już pełno. Potem pasażerów jeszcze przybywa – chyba 90% z nich to turyści. Łódka jest koszmarnie niewygodna – wąskie drewniane ławeczki ustawione ciasno jedna za drugą. Wyruszamy o 12.30. Przestaje padać, choć niebo nadal jest zachmurzone. Raz po raz mijają nas piekielnie głośne i szybkie speed boat’y, których pasażerowie ubrani są w kamizelki ratunkowe i kaski. Woda w Mekongu ma kolor kawy z mlekiem, a brzegi to zielone, porośnięte drzewami wzgórza. Około 18.00 dopływamy do Pak Beng – już z daleka widać, że to jakaś większa osada. Miejscowość ta żyje głównie z turystów podróżujących Mekongiem – wszystkie slow boat’y zatrzymują się właśnie tutaj. Nocleg znajduje nas sam, w osobie 15-letniej dziewczynki imieniem Nou, która proponuje obejrzenie pokoi w prowadzonym przez jej rodzinę guesthouse’ie. Idziemy z nią do Guesthouse Bounmy (od przystani łódek zaraz w lewo, trochę pod górkę, do końca, po lewej stronie), który okazuje się bardzo przyjemnym, czystym hotelikiem, z własną restauracją. W pokojach są moskitiery, a kolację można zjeść na tarasie z widokiem na Mekong. Za 2 pokoje 2-osobowe płacimy 350 bahtów, bez trudu stargowane z proponowanych 400. Śpimy jak susły po dwóch kolejnych nocach spędzonych w samolocie i autobusie.