Aleksandra Kaźmierczak

Korea Południowa

Travelbook

Wydanie 1

Tekst: Aleksandra Kaźmierczak

Redaktor prowadzący: Maciej Żemojtel

Redakcja: Kamila Bulzacka-Mrzygłód

Projekt graficzny i skład: Sabina Suchy

Zdjęcia: shutterstock.com, stock.adobe.com

Opracowanie kartograficzne: Rafał Bletek

Źródło pochodzenia danych kartograficznych: OpenStreetMap.org

Okładka: materiały graficzne zostały wykorzystane za zgodą stock.adobe.com

Wszelkie prawa zastrzeżone. Nieautoryzowane rozpowszechnianie całości lub fragmentu niniejszej publikacji w jakiejkolwiek postaci jest zabronione. Wykonywanie kopii metodą kserograficzną, fotograficzną, a także kopiowanie książki na nośniku filmowym, magnetycznym lub innym powoduje naruszenie praw autorskich niniejszej publikacji.

Wszystkie znaki występujące w tekście są zastrzeżonymi znakami firmowymi bądź towarowymi ich właścicieli.

Autor oraz wydawca dołożyli wszelkich starań, by zawarte w tej książce informacje były kompletne i rzetelne. Nie biorą jednak żadnej odpowiedzialności ani za ich wykorzystanie, ani za związane z tym ewentualne naruszenie praw patentowych lub autorskich. Autor oraz wydawca nie ponoszą również żadnej odpowiedzialności za ewentualne szkody wynikłe z wykorzystania informacji zawartych w książce.

Helion S.A.

ul. Kościuszki 1c, 44-100 Gliwice

tel.: 32 2309863

e-mail: bezdroza@bezdroza.pl

www: bezdroza.pl (księgarnia internetowa, katalog książek)

Drogi Czytelniku!

Jeżeli chcesz ocenić tę książkę, zajrzyj pod adres:

bezdroza.pl/user/opinie/bekop1_ebook

Możesz tam wpisać swoje uwagi, spostrzeżenia, recenzję.

Wydanie I

ISBN: 978-83-289-3115-2

Copyright © Helion S.A., 2025

- Kup w wersji papierowej

- Poleć książkę na Facebook.com

- Oceń książkę

- Księgarnia internetowa

- Lubię to! » Nasza społeczność

Atrakcje Korei Południowej

Pałac Gyeongbokgung (경복궁)

Najbardziej reprezentacyjny i najczęściej odwiedzany zabytek w Korei, zlokalizowany w Seulu. Wybudowany w 1395 r., służył za siedzibę królów w epoce Joseon. Jest to największy z pięciu wielkich pałaców w Seulu. Ze względu na zniszczenia spowodowane najazdami i wojnami ma za sobą wiele rekonstrukcji. Kompleks składa się z głównych bram, pawilonów, dziedzińców i mostów. Dwa pałacowe pawilony usytuowano „na wodzie”, dzięki czemu nocą, przy klimatycznym oświetleniu, wyglądają magicznie i imponująco.

N Seoul Tower (남산서울타워)

Wieża obserwacyjna, pierwotnie zbudowana jako wieża nadawcza, znana również jako Namsan Tower. Nazwę zawdzięcza górze Namsan, na której jest zlokalizowana Obiekt stanowi jeden z najwyższych punktów w Seulu i miejsce kojarzone z wieloma koreańskimi dramami. Na wieży znajduje się obserwatorium i restauracje. Do wieży można dotrzeć kolejką liniową bądź umiarkowanie wymagającym pieszym szlakiem.

Dongdaemun Design Plaza (DDP) (동대문 디자인 플라자)

Neofuturystyczny budynek, jeden z najbardziej charakterystycznych w Seulu. Jest to miejsce, w którym organizowanych jest wiele wydarzeń, takich jak wystawy, koncerty czy pokazy mody. Latem, na zewnątrz, można oglądać projekcje świetlne, które są regularnie prezentowane wieczorami.

Lotte World (롯데월드 어드벤처)

Jeden z gigantycznych parków rozrywki (obok Everland i Seoul Land), pełen atrakcji, z których większość zlokalizowana jest pod dachem (doskonały do odwiedzenia o każdej porze roku!). Znajdują się tam propozycje zarówno dla amatorów mocnych wrażeń, takie jak Gyro Drop czy rollercoastery, jak również dla osób nieposzukujących adrenaliny. Na turystów czekają m.in. lodowisko, oceanarium, wieża widokowa oraz park wodny.

Strefa zdemilitaryzowana (DMZ) (한반도 비무장 지대)

Jest to wytyczony wzdłuż 38. równoleżnika obszar, który od czasów wojny koreańskiej dzieli dwie skonfliktowane ze sobą Koree. Stanowi ważny element współczesnej koreańskiej historii. Z obserwatoriów można oglądać zabudowania na granicy północnokoreańskiej, można też zwiedzić tunel wykopany niegdyś przez Koreę Północną. Organizowane są tam wycieczki z przewodnikiem, ale strefę można odwiedzić także na własną rękę.

Park Narodowy Seoraksan (설악산 국립공원)

Park położony w północno-wschodniej części Korei. Obejmuje ochroną m.in. najwyższy szczyt pasma górskiego Taebaek (태백산맥), czyli właśnie Seoraksan (설악산) wznoszący się na 1708 m n.p.m. Na terenie parku znajduje się łącznie 28 szczytów. Masywy górskie są zbudowane z granitu i gnejsu, charakteryzują się spektakularnymi urwiskami i graniami. Oprócz tego można zobaczyć tu dwa gorące źródła oraz liczne świątynie buddyjskie.

Wioska kulturowa Gamcheon (감천문화마을)

Enklawa w mieście Busan, znana z charakterystycznych kolorowych budynków i uliczek przypominających labirynty. Liczne murale i instalacje artystyczne przyciągają miłośników sztuki i fotografii z całego świata. Można tu również odnaleźć wiele odniesień do Małego Księcia, w tym słynny posąg tytułowego bohatera opowieści Saint-Exupéry’ego.

Świątynia Haedong Yonggungsa (해동용궁사)

Nadmorska świątynia buddyjska znajdująca się w Busan, w okolicy plaży Haeundae (해운대). Jest to jedna z najbardziej spektakularnych świątyń w Korei ze względu na niecodzienne umiejscowienie i liczne okazałe zdobienia przedstawiające smoka w różnych postaciach. Dodatkowo przy wejściu do świątyni znajdują się posągi przedstawiające każdy z 12 chińskich znaków zodiaku.

Hwangnidan-gil (황리단길)

Uliczka w Gyeongju, popularna zwłaszcza wśród młodszych osób – zarówno turystów, jak i lokalnych mieszkańców. Jest to zbiorowisko restauracji, kawiarni i innych lokali usługowych umiejscowionych w hanokach, tradycyjnych budynkach mieszkalnych. Przyciąga wiele osób ze względu na udane łączenie współczesności z historią poprzez architekturę oraz niezwykle bogatą ofertę handlową. W pobliżu znajduje się kilka ciekawych zabytków, m.in. obserwatorium Cheomseongdae.

Plaża Haeundae (해운대해수욕장)

Jedna z częściej odwiedzanych plaż w Korei, zlokalizowana na samym południu kraju, w Busan. Miejsce, w którym nawet w październiku można spotkać surferów, choć fale zazwyczaj są tu dosyć spokojne. Na plaży odbywa się wiele festiwali, takich jak Festiwal Pełni Księżyca, organizowany zimą Festiwal Pływania Niedźwiedzi Polarnych, a latem Festiwal Piasku.

Świątynia Bulguksa (불국사)

Najbardziej reprezentatywna świątynia buddyjska znajdująca się w Gyeongju. W 1995 r., wraz z pobliską grotą Seokguram (석굴암), została wpisana na listę światowego dziedzictwa UNESCO. Na jej terenie mieści się sześć obiektów wpisanych na listę skarbów narodowych (najcenniejszych artefaktów w Korei), w tym pagody i kamienne figury. Wspomnianą grotę warto odwiedzić m.in. ze względu na znajdujący się w niej posąg Buddy, uznawany za najbardziej zjawiskowy w Korei.

Jaskinia Manjanggul na wyspie Czedżu (만장굴)

Jaskinia znajdująca się w Parku Narodowym Czedżu, będąca częścią systemu jaskiń lawowych Geomunoreum (거문오름 용암동굴계). Jest to jeden z największych tego typu podziemnych skalnych tuneli na świecie, mierzący blisko 7,5 km długości. Dla turystów dostępny jest odcinek o długości kilometra, który pozwala przyjrzeć się stalaktytom, stalagmitom oraz kamiennym kolumnom. Na końcu dostępnej części jaskini znajduje się największy na świecie podziemny filar o wysokości 7,6 m.

Plac BIFF w Busan (BIFF 광장)

Plac poświęcony Międzynarodowemu Festiwalowi Filmowemu w Busan – wyjątkowe miejsce dla wielbicieli japońskiej (i nie tylko!) kinematografii. To właśnie tu co roku organizowane jest oficjalne otwarcie tego największego w Azji filmowego wydarzenia. Na placu znajdują się m.in. aleja sław z odlewami dłoni najpopularniejszych reżyserów i aktorów oraz najważniejsze kina w mieście. Dziś jest to miejsce przyciągające tłumy turystów, dlatego pełno tam również street foodu.

Skansen hanoków w Jeonju (전주한옥마을)

Jedna z wielu zabytkowych wiosek w Korei, warta uwagi m.in. ze względu na nietypowe położenie: skupisko dawnych budynków tworzy tu enklawę wtopioną w nowoczesną zabudowę miasta. Na terenie skansenu znajduje się blisko 800 hanoków, tradycyjnych domów koreańskich, które zostały dostosowane do współczesnych potrzeb. Można tam wypożyczyć hanboki, tradycyjne stroje do spaceru po okolicy, a także wstąpić do kawiarni lub z sklepiku z lokalnymi pamiątkami.

Informacje krajoznawcze

Refleksje nad mapą

Geografia

Korea Południowa położona jest na Półwyspie Koreańskim, jednak często nazywana jest wyspą ze względu na granicę z Koreą Północną. Całkowita powierzchnia wynosi 100 410 km², wliczając wyspę Czedżu na południu kraju. Kraj otoczony jest 3 morzami: Morzem Żółtym od zachodu, Morzem Japońskim (czy też Morzem Wschodnim według Koreańczyków) od wschodu oraz Morzem Wschodniochińskim od południa.

Teren Korei to w 70% góry, największe pasma znajdują się na północy i wschodzie. Największym z nich jest pasmo Taebaek (태백산맥), które znajduje się na wschodniej części obu Korei. Najwyższą górą na całym półwyspie jest góra Paektu (백두산), która znajduje się w Korei Północnej na granicy z Chinami i mierzy 2744 m n.p.m. Najwyższym punktem w Korei Południowej jest natomiast znajdująca się na wyspie Czedżu góra Halla , czy też Hallasan (한라산), nieaktywny wulkan, którego szczyt mierzy 1947 m n.p.m.

Większość terenów górskich nie nadaje się do produkcji rolnej, dlatego w Korei uprawia się głównie ryż.

Na terenie Korei Południowej znajduje się blisko 3 tys. niezamieszkałych wysp i wysepek. Największą wyspą jest wspomniana wcześniej wyspa Czedżu (ang. Jeju) o powierzchni 1833 km². Wliczając wyspy, całkowita długość linii brzegowych to 17 tys. km.

Głównymi rzekami w Korei są rzeki: Nakdong (낙동강), Yeongsan (영산강) i Keum (금강). Najdłuższa z nich, czyli Nakdong, ma długość 510 km.

W górach Taebaek

Góra Nam

Wiele nazw własnych określających góry czy rzeki już w swojej nazwie zawiera o nich informację. Dlatego też niektóre nazwy własne mogą stać się w tłumaczeniu pleonazmem, czyli tzw. masłem maślanym. Na przykład cząstka „san” z wyrazu Namsan (남산) oznacza górę i będzie się pojawiać we wszystkich nazwach gór. Mimo to często nazywa się ją górą Namsan (czyli górą Górą Nam). Ta sama zasada dotyczy także świątyń (Bulguksa, Jogyesa), w których cząstka „sa” oznacza świątynię, oraz nazw rzek, które zawierają człon „gang/kang”.

Klimat

W Korei panuje klimat monsunowy, w większości kraju umiarkowany ciepły, natomiast na południu podzwrotnikowy. Pora deszczowa przypada na czerwiec-sierpień. Wyróżnia się cztery pory roku, tak samo jak w Polsce.

Styczeń jest najchłodniejszym miesiącem, temperatury wahają się wtedy średnio od –6 do 7°C. Najgorętszym miesiącem jest natomiast sierpień, gdzie średnia temperatura wynosi od 23 do 27°C, jednak w większości kraju potrafi przekraczać 30°C, ostatnimi czasy osiągając blisko 40°C. Powietrze w Korei jest bardzo wilgotne, zwłaszcza podczas tajfunów, co tym bardziej wpływa na odczuwalną temperaturę. Z tego powodu większość budynków w Korei jest wyposażona w klimatyzację. Największa wilgotność jest w lipcu (80–90%), natomiast najniższa w styczniu i kwietniu (30–50%).

Roczne opady wahają się od 1000 mm do 1800 mm w południowej części Korei i od 1100 mm do 1400 mm w części centralnej.

Zimą śnieg pada najczęściej w północnej części kraju, jednak zazwyczaj nie utrzymuje się zbyt długo w miastach.

Ciekawym zjawiskiem występującym w Korei jest tzw. żółty pył . Powstaje on na pustyniach Chin, Mongolii i Kazachstanu, gdzie wiejące z dużą prędkością wiatry i intensywne burze pyłowe wzbijają gęste chmury drobnych, suchych cząstek gleby. Następnie wędrują one m.in. do Korei, głównie w kwietniu. Zalecane jest wtedy noszenie maseczek ochronnych.

Most Woryeong nad rzeką Nakdong

Spotkania z naturą

Fauna i flora

Dawniej lasy stanowiły 60% terenów Korei, jednak przez wycinki na opał ilość terenów zalesionych drastycznie zmalała. Biorąc pod uwagę rozmieszczenie roślin, Koreę można podzielić na trzy biostrefy: las ciepłolubny, las umiarkowany i las subalpejski. W lasach ciepłolubnych rosną wiecznie zielone drzewa liściaste. Lasy ciepłolubne w Korei obejmują południowy region przybrzeżny, wyspę Czedżu i kilka wysp na morzu południowym, które znajdują się poniżej 35. równoleżnika.

Typowe wiecznie zielone gatunki liściaste obejmują kamelie i drzewa kamforowe, podczas gdy w skład lasów liściastych wchodzą: dęby, klony, olchy, brzostownice i brzozy. Z drzew iglastych najwięcej jest gatunków sosen, występują też świerki, modrzewie i cisy. Wśród rodzimych gatunków znajdują się Abeliophyllum distichum (biała forsycja lub abelia koreańska), krzew z rodziny oliwkowatych oraz jodła koreańska ( Abies koreana ).

Pomimo zróżnicowania przyrody w Korei, wynikającego z klimatu, wiele gatunków staje się zagrożonych przez działalność ludzi.

Większość dzikich zwierząt – takich jak tygrysy, lampardy, rysie czy niedźwiedzie, które dawniej zamieszkiwały półwysep – praktycznie całkowicie zniknęło z jego terenów. Wiele południowokoreańskich gatunków ryb, gadów i płazów jest zagrożonych przez intensywne uprawy i zanieczyszczenie środowiska. Większość ptaków w Korei to gatunki migrujące. Obecnie pod ochroną znajduje się tu 246 gatunków zwierząt.

Fauna, którą najczęściej można napotkać, to: gołębie, wróble, sójki, wrony, łosie czy dziki.

Biała forsycja

Ochrona dziedzictwa przyrodniczego

W Korei funkcjonują 23 parki narodowe obejmujące 6,6% powierzchni kraju, głównie tereny górzyste i wybrzeża. Najstarszym z nich jest założony w 1967 r. Park Narodowy Jirisan (지리산국립공원) o powierzchni 471,75 km 2 , obejmujący tereny górskie. Łoś, sarna, żbik i azjatycki niedźwiedź czarny to tylko niektóre gatunki dzikich zwierząt, które można zobaczyć w tym parku. Największym natomiast jest Park Narodowy Dadohaehaesang (다도해해상국립공원) o powierzchni 2321,5 km 2 . Większość, bo aż 1986,6 km 2 terenu parku, zajmują tereny morskie, gdzie żyją m.in. orki.

Najpopularniejszym parkiem narodowym jest Park Narodowy Hallasan (한라산국립공원) na wyspie Czedżu. Wspaniałych widoków dostarcza najwyższa góra w Korei Południowej, Hallasan (1947 m n.p.m.) – wygasły wulkan, oraz znajdujące się w jego kraterze jezioro Baengnokdam (백록담). W parku żyją m.in. borsuki, dziki, jelenie formozańskie, gazele, sarny i łasice.

Jest to jedyny park narodowy w Korei wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.

Warto pamiętać, że wstęp do niektórych parków narodowych jest płatny, a w części z nich znajdują się schroniska.

Poza dbaniem o zasoby naturalne Koreańczycy zajmują się ochroną i zachowaniem dziedzictwa kulturowego – zarówno materialnego, jak i niematerialnego. Organem zajmującym się jego klasyfikacją jest Administracja Dziedzictwa Kulturowego, która wskazuje tzw. skarby narodowe (najważniejsze zabytki w kraju), jak również regionalne zabytki oraz tradycje i szczególne osoby objęte ochroną i szerzeniem pamięci.

Skaliste wzniesienia Parku Narodowego Dadohaehaesang

Do najważniejszych zabytków na liście Narodowych Skarbów znajdują się m.in. brama Sungnyemun (숭례문) w Seulu, 10-piętrowa pagoda w świątyni Weongaksa (원각사) w Seulu czy obserwatorium Cheomseongdae (첨성대) w Gyeongju.

Na liście niematerialnego dziedzictwa UNESCO znajdują się: teatr pansori (판소리), taniec Ganggangsullae (강강술래), taniec maskowy Cheoyonga (처용무), piosenka ludowa Arirang (아리랑) czy proces przyrządzania kimchi (김장).

Obiekty na liście światowego dziedzictwa UNESCO

◆ Grota Seokguram i świątynia Bulguksa (1995)

◆ Świątynia Haeinsa, repozytoria tablic Tripitaka Koreana (1995)

◆ Sanktuarium Jongmyo (1995)

◆ Zespół pałacowy Changdeokgung (1997)

◆ Forteca Hwaseong (1997)

◆ Dzielnice zabytkowe Gyeongju (2000)

◆ Zespoły dolmenów Gochang, Hwasun i Ganghwa (2000)

◆ Wulkaniczna wyspa Czedżu i jaskinie wulkaniczne (2007)

◆ Grobowce królewskie dynastii Joseon (2009)

◆ Historyczne wsie Hahoe i Yangdong (2010)

◆ Namhansanseong (2014)

◆ Pozostałości historycznego królestwa Baekje (2015)

◆ Sansa, górskie klasztory buddyjskie (2018)

◆ Seowon, koreańskie akademie neokonfucjańskie (2019)

◆ Getbol, wybrzeża koreańskie (2021)

◆ Kurhany z okresu państwa Kaya (2023)

Brama Sungnyemun

Ludzie, język, historia

Społeczeństwo

Pomimo prawie trzy razy mniejszej powierzchni niż Polska na 100 tys. km² w Korei mieszka blisko 52 mln osób. Dla porównania, w Polsce na powierzchni 322 575 km² mieszka jedynie 37 mln osób.

Struktura etniczna

Korea jest krajem homogenicznym, co oznacza, że Koreańczycy stanowią blisko 96% populacji kraju. Największą mniejszością etniczną są Chińczycy, a następnie osoby z krajów Azji Centralnej (np. z Uzbekistanu) i Południowo-Wschodniej (np. z Filipin). W Korei jest również sporo osób, które przyjechały z krajów anglojęzycznych, takich jak Stany Zjednoczone czy Australia, uczyć angielskiego. Homogeniczność Korei bierze się z historii kraju, który przez większość czasu był zamknięty na kontakty z krajami spoza sinosfery.

Koreańczycy a obcokrajowcy

Jako że Korea jest krajem homogenicznym, a przez turystów zwiedzanym wciąż niezbyt masowo i raczej punktowo, wielu Koreańczyków, zwłaszcza z mniejszych miejscowości, nie jest przyzwyczajonych do widoku obcokrajowców. Dlatego też, podróżując po Korei, często można się spotkać z ciekawskimi spojrzeniami, a czasem nawet z pytaniem o możliwość zrobienia zdjęcia.

Religia

Ponad połowa Koreańczyków nie deklaruje żadnego wyznania. Nie jest to jednoznaczne z ateizmem, po prostu nie wyznają żadnej wiary. Religią, która zrzesza najwięcej wyznawców, jest chrześcijaństwo, głównie protestantyzm (ok. 30% populacji). Drugą w kolejności jest buddyzm. Jest on najstarszą religią w kraju, która przybyła z Chin w IV w. Stąd też w Korei znajduje się tak wiele świątyń buddyjskich. Część z nich zlokalizowana jest w górach, z dala od cywilizacji, ponieważ od czasów dynastii Joseon (XIV w.) buddyzm był wypierany przez nową ideologię – neokonfucjanizm – a mnisi zostali zmuszeni do opuszczenia miast.

Oprócz religii głównego nurtu w Korei jest również sporo wierzeń lokalnych, na których czele stoi szamanizm. Choć szamanki nie cieszą się już taką popularnością jak kiedyś, wiele osób wciąż korzysta z ich usług, kiedy chce się poradzić kogoś podczas podejmowania ważnych decyzji życiowych, takich jak zmiana pracy czy zakładanie rodziny.

Łowcy dusz

Oprócz głównych wyznań w ostatnich czasach w Korei zaczęło powstawać coraz więcej kultów. Zazwyczaj są to kulty będące reinterpretacją chrześcijaństwa. Największymi z nich są Kościół Dobrej Nowiny, Shincheonji (신천지) czy Sekta Zbawienia (구원파). Ich wyznawcy często podchodzą do obcych ludzi na ulicy, w tym obcokrajowców, pod pretekstem nawiązania znajomości. Lepiej unikać kontaktów z osobami, które wydają się podejrzane i proponują wyjazdy poza miasto.

Język

Językiem urzędowym w Korei jest język koreański, z kolei używanym alfabetem hangeul (한글). Nie należy on do żadnej rodziny języków, jednak wykazuje pewne podobieństwa pod względem słownictwa z językami chińskim i japoński z uwagi na to, że w krajach tych przez większość historii używano chińskich znaków.

Górzyste tereny w Korei doprowadziły do ukształtowania się zróżnicowanych dialektów na terenie całego kraju. Mówi się o sześciu dialektach (nazywanych po koreańsku saturi (사투리) ze względu na region: Gyeonggido (경기도), czyli standardowy koreański używany w Seulu i okolicach, Gyeongsando (경상도), znany z silnej intonacji i bezpośredniości, używany m.in. w Busan, Daegu i Ulsan, podobny do standardowego języka koreańskiego dialekt z Gangweondo (강원도), bardziej powolny dialekt z centralno-zachodniego regionu Chungcheongdo (충청도), oraz Jeollado (절라도), który charakteryzuje się bardzo szybką mową oraz brzmi dosyć zabawnie dla innych Koreańczyków. Ostatni dialekt nie jest tak naprawdę dialektem, chociaż wielu Koreańczyków nadal go tak nazywa. Chodzi tutaj o język czedżuański, czyli język używany na wyspie Czedżu. W Korei nadal określany szóstym dialektem, tak naprawdę zbyt różni się od standardowego koreańskiego, żeby móc uznać go wyłącznie za odmianę języka. Wielu Koreańczyków, odwiedzając wyspę Czedżu, ma bowiem problem ze zrozumieniem tamtejszych mieszkańców. Oprócz różnic w wymowie, leksyce i gramatyce na wyspie Czedżu zachowała się dodatkowa litera, która od lat nie jest już używana w standardowym koreańskim.

Obyczaje

W Korei ważnym aspektem jest szacunek do drugiej osoby, zwłaszcza jeśli jest ona od nas starsza bądź na wyższym stanowisku. Objawia się to nie tylko w obyczajach, ale również w warstwie językowej – istnieją specjalne poziomy honoryfikatywności, kiedy mówimy o osobie wymagającej naszego szacunku bądź gdy zwracamy się bezpośrednio do niej.

W wielu sytuacjach społecznych ważny jest ukłon. Na powitanie zwyczaj nakazuje ukłonić się drugiej osobie. Im ważniejsza jest to osoba, tym niższy powinien być to pokłon. Tak samo sytuacja wygląda przy przeprosinach. Najniższa forma pokłonu, zarezerwowana na wyjątkowe sytuacje, to pokłon z głową do samej ziemi.

Z kwestią okazywania szacunku wiąże się też sposób podawania i przyjmowania przedmiotów. Na przykład, kiedy chcemy zapłacić gotówką, kultura wymaga podania banknotów w obu dłoniach. Podobnie należy postąpić, przyjmując resztę czy jakiekolwiek prezenty. To samo dotyczy podawania ręki – jeśli witamy się z kimś uściskiem dłoni (co nie jest zbyt popularne w Korei), podtrzymujemy jedną rękę drugą.

Koreańczycy znani są z kultury „szybko, szybko” (빨리빨리 – ppalli , ppalli ). Wszystko musi być na już, a najlepiej na wczoraj. Idealnym przykładem są koreańskie restauracje i kawiarnie, gdzie czas oczekiwania na posiłek potrafi być szybszy niż w standardowych fast foodach, ponieważ Koreańczycy potrafią niecierpliwić się po pięciu minutach. Widać to również na przykładzie pociągów, które zazwyczaj nigdy się nie spóźniają.

Ważną kwestią w Korei jest również kolektywizm , czyli stawianie na grupę zamiast na jednostkę. Widać to w codziennych zachowaniach Koreańczyków, którzy okazują szacunek innym osobom i traktują przestrzeń publiczną jako wspólną. Jeśli zepsują się ruchome schody, to tłum wychodzący z metra ustawia się w kolejkę zamiast gromadzić się tłumnie przy samym wejściu, żeby jak najszybciej wydostać się z podziemia.

Korea jest krajem, który bardzo często stawia na wygodę . Objawia się to w wielu sferach życia codziennego. Najbardziej rzucającą się w oczy kwestią jest ubiór. Choć świat mody w Korei odgrywa ogromną rolę (Seul nazywany jest azjatycką stolicą mody), wielu Koreańczyków na co dzień nie ubiera się jakby miało za chwilę wyjść na wybieg. Bardzo częstym widokiem na ulicach miast są osoby w crocsach, klapkach bądź kapciach. Nawet zimą nie jest to niecodzienny widok. Dbając o wygodę, Koreańczycy dostosowali zimowe obuwie do swoich potrzeb.

Koreańczycy bardzo lubią markowe przedmioty, lubią też się z nimi pokazywać. W wielu domach towarowych czy galeriach handlowych są całe piętra dedykowane luksusowym markom odzieżowym.

Koreańska kultura pracy

Koreańczycy znani są z ciężkiej pracy do późnego wieczora. Pomimo tego, że standardowy czas pracy w Korei to 40 godzin tygodniowo, większość pracowników wyrabia nadgodziny. W biurach istnieje niepisana zasada, że nie można wyjść przed swoim przełożonym, dlatego też nierzadko pracownicy wracają do domu po 20.00.

Ważnym elementem koreańskiej kultury biznesowej są również kolacje ze współpracownikami zwane hoesik (회식). W zależności od firmy mogą się odbywać raz na miesiąc, raz w tygodniu, a nawet częściej. Na kolację wychodzi się po pracy i zazwyczaj wiąże się to z piciem alkoholu, dopóki szef nie ogłosi końca spotkania. Pracownicy często wracają wtedy do domu o 2.00 w nocy, a o 9.00 znów muszą stawić się w biurze.

Kultura picia alkoholu

Zwyczaje związane z okazywaniem szacunku nie omijają sytuacji spożywania alkoholu z osobami starszymi. Etykieta mówi, że młodszy powinien nalać alkohol (np. soju ) starszemu. Jeśli natomiast to osoba starsza serwuje trunek, należy trzymać kieliszek w obu dłoniach. Podczas picia kultura nakazuje odwrócić twarz od starszej osoby. Jeśli starszych osób jest więcej, wypada poszukać najbardziej optymalnego kierunku.

Historia

Paleolit – Półwysep Koreański stanowił w paleolicie fragment wielkiego lądu, sięgającego aż do Archipelagu Japońskiego. Na stanowiskach archeologicznych odkryto spetryfikowane kości różnych zwierząt, jak również kości ludzkie, co sugeruje, że już wtedy przybyli tam pierwsi osadnicy.

Neolit – Oprócz kamiennych narzędzi w neolicie Koreańczycy zaczęli wytwarzać ceramikę, co uznaje się za największe osiągnięcie epoki. Dokładniej chodzi o ceramikę jeulmun , czyli z motywem rybich ości. W epoce neolitu zniknęły pomosty lądowe łączące półwysep z Archipelagiem Japońskim.

Mityczne początki państwa

Według wierzeń państwo koreańskie zostało założone w 2333 r. p.n.e. przez mitycznego władcę Tanguna. Do dziś świętuje się ten legendarny moment 3 października, czyli w Święto Powstania Państwa. Data ma być odniesieniem do 3 października 2457 r. p.n.e., czyli do dnia, w którym Hwanung (환웅), syn Boga, zstąpił z nieba, aby żyć wśród ludzi. Precyzyjność tej daty wskazuje na to, że Koreańczycy musieli mieć bardzo dokładne kalendarze.

Pawilon w pałacu Gyeongbokgung

Epoka brązu i żelaza – Pojawienie się kultury brązu i żelaza wiąże się z przybyciem plemion Ye i Maek z północy kontynentu. Kultury te doprowadziły do nowych osiągnięć, takich jak: ceramika bez ozdób, inny sposób pochówków (w kamiennych sarkofagach i pod dolmenami), nowe sztylety i lustra oraz wprowadzenie gospodarki opartej o uprawę ryżu.

Gojoseon (do 108 r. p.n.e.) – Pierwsze państwo koreańskie upadło w wyniku walk z Chinami. W 108 r. p.n.e., w związku z przegraną, na terenie państwa utworzono cztery chińskie komanderie.

Trzy Królestwa Koreańskie (Samhan) – Okres od IV do VII wieku, kiedy głównymi siłami na półwyspie były kraje Goguryeo (고구려), Silla (신라), Baekje (백제) oraz mniejsze królestwo Kaya (가야). W tamtym okresie powstała pierwsza kronika, Samguk Sagi (삼국사기) oraz zbiór legend i opowieści Samguk Yusa (삼국유사). Wszystkie królestwa kształtowały się jeszcze przed IV w., jednak był to okres zmiennych granic. W IV w. do Korei dotarł również buddyzm, co wywarło ogromny wpływ na rozwój kultury i wierzeń.

Zjednoczona Silla ( 토일신라 ) (668–935) – Królestwo Silla zjednoczyło pod swoim sztandarem pozostałe państwa. Stolicą zostało dzisiejsze Gyeongju, które było stolicą królestwa Silla. W kraju kwitł zarówno buddyzm, jak i konfucjanizm, który również dotarł do kraju w okresie Trzech Królestw. W czasach Silla rozwijała się sztuka, również ta buddyjska, co widać po wielu zabytkach z tamtego okresu. W 682 r. otwarto pierwszy uniwersytet konfucjański. Korzystano wtedy również z druku z wykorzystaniem drewnianych klocków.