Zasady wymowy hiszpańskiej
Zasady wymowy hiszpańskiej
Samogłoski oznaczane literami a, e, i, o, u wymawia się podobnie jak
w języku polskim.
Litera u w połączeniach gue, gui nie jest wymawiana (wymawia
się ge, gi, chyba że występuje nad nim diereza () - wówczas wymawia się jak ogólnopolskie
ł.
Wymowa spółgłosek oznaczonych podanymi niżej literami i dwuznakami jest
następująca:
b na początku wyrazu i po m, n wymawia się jak polskie b, w innych pozycjach jak dźwięk między polskim b i w;
c przed e, i wymawia się podobnie do angielskiego bezdźwięcznego
th, jak w wyrazie think, w niektórych regionach na południu
Hiszpanii i w Ameryce Łacińskiej wymawia się jak polskie s;
c w pozostałych pozycjach wymawia się jak polskie k;
ch wymawia się jak dźwięk pośredni między polskim cz a ć;
d na początku wyrazu, po n i l wymawia się jak w języku
polskim, w innych pozycjach jest mniej wyraźne. Na końcu wyrazu wymawia
się bardzo słabo albo nie wymawia się;
f wymawia się jak w języku polskim;
g przed e, i wymawia się podobnie do polskiego ch;
g w pozostałych pozycjach wymawia się następująco: na początku
wyrazu i po n jak w języku polskim, między samogłoskami podobnie do
polskiego h w wyrazie Bohdan;
h nie wymawia się;
j w każdej pozycji wymawia się jak g przed e, i;
k (występuje tylko w wyrazach obcego pochodzenia) wymawia się jak
polskie k;
l wymawia się podobnie jak w języku polskim;
ll wymawia się podobnie do polskiego j;
m wymawia się jak w języku polskim;
n wymawia się jak w języku polskim, przy czym - w odróżnieniu od
polskiego - w połączeniu ni nie jest zmiękczane, to znaczy, że w wyrazie nido (gniazdo) połączenie ni należy wymawiać nie jak w polskim wyrazie nitka, tylko jak w zestawieniu wyrazów pan i pani;
? wymawia się jak polskie ń;
p wymawia się jak w języku polskim;
q wymawia się jak polskie k (litera występuje tylko w połączeniach que, qui, w których u nie jest wymawiane);
r na początku wyrazu i po n, l, s wymawia się jak rr, w pozostałych pozycjach nieco słabiej niż polskie r;
rr wymawia się dłużej i mocniej niż r w języku polskim;
s różni się nieco od polskiego s bardziej "szeleszczącą" wymową.
Dopuszczalne jest jednak wymawianie go jak w języku polskim;
t wymawia się jak w języku polskim;
v wymawia się jak hiszpańskie b;
w (tylko w wyrazach obcego pochodzenia) wymawia się jak b;
x wymawia się jak polskie ks, przed dwiema spółgłoskami jak
polskie s;
y wymawia się jak hiszpańskie ll;
z w każdej pozycji wymawia się jak c przed e, i.
Zasady akcentowania
Zasady akcentowania
W języku hiszpańskim zasadniczo może być akcentowana pierwsza, druga lub
trzecia sylaba od końca. Akcent może być oznaczany graficznie [´].
1. Jeżeli wyraz kończy się na samogłoskę, n lub s i akcent pada
na sylabę drugą od końca, akcentu graficznego nie zaznacza się, np.
casa (dom), muchachas (dziewczyny). W wypadkach innego akcentowania
takich wyrazów występuje akcent graficzny.
2. Jeżeli wyraz kończy się na spółgłoskę, z wyjątkiem n lub s i akcent pada na pierwszą sylabę od końca, akcentu graficznego nie
zaznacza się, np.: regular (regularny), leal (lojalny). W wypadkach
innego akcentowania takich wyrazów występuje akcent graficzny.
Bronisław Jakubowski
