GÓRY IZERSKIE, KARKONOSZE, RUDAWY JANOWICKIE

Pasma górskie

To najciekawsze pasma grupy Sudetów Zachodnich. Największymi ośrodkami turystyki są tutaj Karpacz w Karkonoszach i Szklarska Poręba na pograniczu Karkonoszy i Gór Izerskich. Uzupełnia je uzdrowiskowy Świeradów-Zdrój w Górach Izerskich. Nie można też zapominać o Piechowicach i Kowarach, miastach u podnóża Karkonoszy, z których to drugie stanowi południową bramę turystyczną Rudaw Janowickich. Obok nich dużą popularnością cieszą się wsie letniskowe na północnych stokach Karkonoszy.

Góry Izerskie

To najdalej na zachód wysunięte pasmo górskie polskich Sudetów rozdzielone granicą z Czechami. Do Polski należą dwa pasma Gór Izerskich: Wysoki Grzbiet i Grzbiet Kamienicki rozdzielone głęboką doliną Kwisy. W paśmie Wysokiego Grzbietu leży Wysoka Kopa (1126 m n.p.m.), najwyższy szczyt całego łańcucha (przez szczyt nie przechodzi żaden szlak turystyczny). Pomiędzy Wysokim Grzbietem a kolejnym pasmem, leżącym już na terenie Czech, znajduje się dziki źródliskowy odcinek doliny Izery. Ten obszar podmokłych lasów i torfowisk obejmują po polskiej i czeskiej stronie granicy rezerwaty przyrody. Po polskiej stronie granicy jest to obszar chroniony Torfowiska Doliny Izery .

Krajobraz Gór Izerskich urozmaicają liczne skały i grupy skalne na stokach i szczytach. Górską atrakcją turystyczną jest wyrobisko dawnej Kopalni Kwarcu Stanisław.

Strumień w lasach Gór Izerskich

Karkonosze

Karkonosze to najwyższe pasmo górskie całych Sudetów. Najwyższym jego punktem jest Śnieżka , należąca do najpopularniejszych szczytów polskich gór. Krajobraz oraz oryginalna i niezwykle urozmaicona szata roślinna stały się powodem objęcia Karkonoszy ochroną w ramach Karkonoskiego Parku Narodowego utworzonego w 1959 r. i zaliczanego do terenów Światowego Rezerwatu Biosfery.

Wyjątkowość Karkonoszy polega na tym, że warunki klimatyczne panujące w ich najwyższej części przypominają te występujące w o wiele wyższych górach lub terenach położonych w strefie subpolarnej. Z tego też względu Karkonosze nazywa się wyspą arktyczno-alpejskiej tundry. Wiele występujących tu roślin i zwierząt jest typowa dla obszarów leżących setki, a nawet tysiące kilometrów stąd. Należy do nich np. skalnica śnieżna - roślina arktyczna, która w Małym Śnieżnym Kotle ma jedyne siedlisko na terenie Europy Środkowej.

Do najbogatszych zbiorowisk roślinnych w Karkonoszach należy subalpejskie piętro kosodrzewiny pokrywające stoki do wysokości 1450 m n.p.m. Na tym piętrze roślinności, unikatowym pod względem krajobrazu obszarze Równi pod Śnieżką , wyspy kosodrzewiny i zarośli toną w morzu traw i ziół. Tutaj oraz w innych partiach wierzchowiny Karkonoszy występują też obszary torfowisk wysokich.

W krajobrazie Karkonoszy są widoczne charakterystyczne rumowiska i grupy skalne. W epoce glacjalnej lokalne lodowce spływające z gór utworzyły głębokie kotły polodowcowe o postrzępionych urwistych stokach. Należą do nich: Mały i Wielki Śnieżny Kocioł, Kocioł Małego Stawu, Kocioł Łomniczki, Obři důl.

Wejście na szlaki w Karkonoskim Parku Narodowym jest płatne.

Rudawy Janowickie

To niewysoki łańcuch górski należący do grupy Sudetów Zachodnich. Jest górskim łącznikiem pomiędzy Karkonoszami i Górami Kaczawskimi. Niemal cały obszar Rudaw Janowickich oraz leżące na północ od przełomowej doliny Bobru Góry Ołowiane obejmuje Rudawski Park Krajobrazowy .

Nazwa łańcucha wywodzi się od złóż rud metali, które były tu eksploatowane przez ponad 700 lat.

Niewątpliwie najbardziej atrakcyjną krajobrazowo częścią jest obszar zbudowany z granitów karkonoskich. Na tym terenie występuje nagromadzenie skał różnej wielkości. W wielu miejscach grupy skał tworzą na znacznym obszarze labirynty i "miasta". Miejscami o nagromadzeniu takich form skalnych są Krzyżna Góra i Sokolik w paśmie określanym nazwą Gór Sokolich oraz Janowickie Garby, Janowicki Grzbiet, Głaziska Janowickie w rejonie doliny Janówki na południe od Janowic Wielkich. Górniczą przeszłość przypominają liczne sztolnie i wyrobiska kopalni. Do najciekawszych należą wyrobiska w Wieściszowicach z jeziorkami: Purpurowym, Błękitnym i Zielonym.

Sokolik

Miejscowości regionu

ŚWIERADÓW-ZDRÓJ

Świeradów-Zdrój to popularna miejscowość uzdrowiskowa w dolinie Kwisy w Górach Izerskich. Zabudowa zajmuje północne stoki opadającego w dolinę Kwisy Stogu Izerskiego. W granicach administracyjnych Świeradowa-Zdroju leży wieś uzdrowiskowa Czerniawa-Zdrój położona u południowo-zachodniego podnóża masywu Stogu Izerskiego.

Działalność uzdrowiskową w Świeradowie rozpoczął książę Schaffgotsch, właściciel tutejszych dóbr. Za rozpoczęcie działalności uzdrowiska uznaje się rok 1768, kiedy został wybudowany nieistniejący już stary dom zdrojowy. W latach 30. XX w. odkryto radoczynność niektórych tutejszych źródeł, co jeszcze bardziej zwiększyło atrakcyjność leczniczą miejscowości. Uzdrowisko specjalizuje się w leczeniu chorób: narządu ruchu, reumatologicznych, neurologicznych, ginekologicznych, chorób układu krążenia.

Wizytówką Świeradowa-Zdroju jest drewniana Hala Spacerowa o długości 80 m, największa na Dolnym Śląsku. Stanowi część Domu Zdrojowego oddanego do użytku w 1899 r. Na tyłach Domu Zdrojowego wznosi się neogotycki kościół św. Józefa, zbudowany w 1899 r. Znajduje się w nim ołtarz św. Józefa przeniesiony tu z pierwszej świeradowskiej kaplicy z XVIII w. Ozdobą dzielnicy uzdrowiskowej leżącej na stokach Stogu Izerskiego są wyremontowane, piękne pensjonaty w stylu tyrolskim z końca XIX i początku XX w.

Hala Spacerowa

Świeradów-Zdrój pełni nie tylko funkcję uzdrowiska, lecz również centrum aktywnego i rodzinnego wypoczynku. Szlaki piesze w Góry Izerskie są znane od wielu lat. W Świeradowie-Zdroju ma początek Główny Szlak Sudecki im. prof. Mieczysława Orłowicza. Jego pierwszy etap prowadzi na położony nad miastem Stóg Izerski , który zawsze był popularnym celem wycieczek gości uzdrowiska, zwłaszcza gdy w 1924 r. wzniesiono pod szczytem drewniane schronisko.

Odkąd oddano do użytku koleJ gondolową , łączącą Świeradów ze Stogiem Izerskim, szczyt stał się łatwo dostępny nawet dla osób z problemami zdrowotnymi. Jej uruchomienie zwiększyło zasięg wycieczek pieszych po Górach Izerskich i umożliwiło dalszy rozwój turystyki. Latem szczyt stał się dodatkowo węzłem górskiej turystyki rowerowej, a zimą centrum ośrodka narciarskiego.

Najnowszą atrakcją jest wieża widokowa Sky Walk położona na stoku Świeradowca i Stogu Izerskiego. To ogromny kompleks podwieszanych podestów o długości 850 m prowadzących na taras widokowy leżący na wysokości 62 m. Jest najwyższą tego typu konstrukcją w Polsce.

W rejonie Świeradowa-Zdroju biegną dwa niezależne od siebie systemy dróg rowerowych: szlaki oraz ścieżki, tzw. singletrack .

Szlaki rowerowe Świeradowa-Zdroju połączone są w jeden system ze szlakami rowerowymi wychodzącymi ze Szklarskiej Poręby i Starej Kamienicy. Opis wszystkich szlaków znajdziemy na stronie: www.rowerowakraina.com . Głównymi węzłami rowerowych szlaków w Górach Izerskich są: Polana Jakuszycka, Hala Izerska i Rozdroże Izerskie. Szlaki rowerowe Świeradowa-Zdroju łączą się także ze szlakami powiatu lwóweckiego.

Szklarska Poręba

Rozległe miasto leży pomiędzy Karkonoszami a Górami Izerskimi. Do miejskich atrakcji przyrodniczych należą dwa wodospady : Szklarki i Kamieńczyka , liczne ciekawe formy skalne i punkty widokowe: Złoty Widok, Zakręt Śmierci, Sowie Skały. Jedną z ciekawszych grup skalnych jest Chybotek, której jeden z ogromnych kilkutonowych głazów można z łatwością "rozchybotać".

Miasto szczyci się zachowaną starą zabudową z końca XIX i początku XX w. Odnowione kamienice z wykuszami, wieżyczkami i rzeźbami są ozdobą centrum miasta. Spod punktu informacji turystycznej rozciąga się fotografowany często i umieszczany na pocztówkach widoczek głównej ulicy na tle Śląskiego Grzbietu Karkonoszy z charakterystycznym budynkiem stacji przekaźnikowej nad Śnieżnymi Kotłami.

Do najstarszych zachowanych zabytków należy XVIII-wieczny Młyn św. Łukasza nad potokiem Kamieńczyka, dzisiaj pensjonat i restauracja.

Nieco na uboczu znajduje się dom braci literatów Carla i Gerharta Hauptmannów z końca XIX w. stylizowany na architekturę sudecką. W 1912 r. Gerhart został uhonorowany Literacką Nagrodą Nobla. Carl, także literat, tłumaczył m.in. na język niemiecki "Chłopów" Władysława Reymonta. W budynku obecnie znajduje się oddział Muzeum Karkonoskiego z wystawami poświęconym braciom literatom, legendom karkonoskim, tradycjom szklarskim huty szkła Józefina oraz artystom związanym ze Szklarską Porębą, m.in. Wlastimilowi Hofmanowi (malarz czeskiego pochodzenia, uczeń Jacka Malczewskiego, mieszkał tu i tworzył w latach 1947-70). Na ogródku obok domu znajduje się nagrobek Carla Hauptmanna przeniesiony z cmentarza w Szklarskiej Porębie, gdzie pisarz jest pochowany.

Zabytki sakralne reprezentują: kościół Niepokalanego Serca NMP, dawniej ewangelicki, zbudowany w stylu barokowym w latach 1755-87; kościół Bożego Ciała w stylu pseudogotyckim zbudowany w latach 1884-86 oraz kościół cmentarny Matki Bożej Różańcowej zbudowany w 1819 r. z wykorzystaniem murów kaplicy z połowy XVII w.

Kościół Bożego Ciała to główny kościół parafialny miasta. Świątynia jest swoistą galerią Wlastimila Hofmana. Z dawnego wystroju świątyni zachowały się kryształowe żyrandole: duży i dwa mniejsze, wykonane na początku XX w. w hucie szkła kryształowego Josephine (od 1945 r. Julia, obecnie w Piechowicach).

Ciekawym miejscem w centrum miasta jest Skwer Radiowej Trójki , miejsce, gdzie odbywają się imprezy kulturalne. Atrakcją jest "aleja trójkowych gwiazd" z mosiężnymi tablicami, na których "odciśnięto" usta popularnych prezenterów i dziennikarzy.

Tradycje szklarskie w mieście podtrzymuje Leśna Huta , niewielki zakład szklarski produkujący piękne ozdoby z kolorowego szkła. Położone w dolinie Kamiennej przy ul. Jeleniogórskiej Muzeum Ziemi "Juna" prezentuje wspaniałe okazy sudeckich minerałów. Podobna ekspozycja zawierająca także skamieliny jest do obejrzenia w Muzeum Mineralogicznym.

Szklarska Poręba jest ważnym ośrodkiem pieszej turystyki górskiej, turystyki rowerowej oraz narciarstwa biegowego i zjazdowego. Korzystanie z nich ułatwia rowerzystom i narciarzom reaktywowana linia kolejowa ze Szklarskiej Poręby do czeskiego Harrachova. Na trasach narciarstwa biegowego organizowany jest Bieg Piastów , największa masowa impreza związana z tą dyscypliną w Polsce. Odbywają się tu również zawody Pucharu Świata w Narciarstwie Biegowym. Na stokach Szrenicy leży ośrodek narciarski dysponujący wyciągami krzesełkowymi i orczykowymi.

Szklarska Poręba

SPACER DO BIAŁEJ DOLINY

Centrum Informacji Turystycznej - osiedle Biała Dolina - Centrum Informacji Turystycznej

Idealna wycieczka na początek urlopu w Szklarskiej Porębie. Rozpoczyna się i kończy w miejscu znanym z pocztówek i pamiątkowych fotografii pokazujących zabytkową zabudowę miasta na tle Śnieżnych Kotłów.

Niebieski szlak od skrzyżowania przy Centrum Informacji Turystycznej prowadzi krótko główną ulicą w kierunku Jakuszyc, po czym skręca pod górę w wąską uliczkę Krasickiego. Pomiędzy domami dochodzi po krótkim podejściu do ul. Demokratów. Ulicami: Demokratów, Partyzantów, Wolności, gdzie płaskie odcinki przeplatają krótkie podejścia, dochodzimy do Białej Doliny. Zwracają uwagę liczne wille o formie pałacyków, m.in. willa Romantica, willa Jaskółka.

Biała Dolina to rozległa część Szklarskiej Poręby położona w dolinie potoku Bieleń u południowych podnóży Wysokiego Kamienia. To malownicze miejsce pośród łąk, zagajników i strumieni. W tej pięknej scenerii rozrzucone są zabudowania i stare gospodarstwa. Wśród zabudowy w wyższych partiach doliny zachowały się drewniane domy sudeckie, niegdyś typowe dla tej części gór. Przy drogach rosną wiekowe tuje, jałowce, jawory, jesiony i kasztanowce. Roztaczają się stąd widoki w kierunku zachodniej części Śląskiego Grzbietu Karkonoszy, w którym dominują kopuła Szrenicy i skalne gardziele Śnieżnych Kotłów.

Biała Dolina

Szlak niebieski prowadzi ul. Izerską, biegnącą Szklarską Drogą , łączącą miejsca, gdzie dawniej były huty szkła na Hutniczej Górce, w Białej Dolinie i Orlem. Wcześniej nosiła nazwę Starej Drogi Celnej, gdyż tędy wiódł trakt handlowy do komory celnej w Orlem.

Z ul. Izerskiej trasa skręca w ul. Żeromskiego, którą prowadzi obok willi Marzenie. Za mostkiem na potoku Bieleń ślepa odnoga ulicy prowadzi na wprost, ale trasa wycieczki skręca w lewo obok kapliczki w odnogę ulicy prowadzącą w kierunku miasta. Z ulicy otwierają się widoki na masyw Wysokiego Kamienia. Na trasie znajduje się kolejne skrzyżowanie, skąd w lewo dalej biegnie szlak czarny (dalej ul. Żeromskiego).

Czarny szlak prowadzi na wiadukt nad linią kolejową do Jakuszyc i dalej do skrzyżowania z ul. Hutniczą. Tu trzeba opuścić czarne znaki i skierować się w lewo. Na kolejnym skrzyżowaniu obok pięknego budynku przedwojennego pensjonatu (dziś willa Grace) trasa wchodzi w ul. Orzeszkowej. Łagodne zejście sprowadza do ul. Krasickiego, którędy biegnie dobrze znany z początkowego etapu szlak niebieski, który sprowadza pod Centrum Informacji Turystycznej.

Karpacz

Karpacz jest najbardziej popularną turystycznie miejscowością w Karkonoszach. Zawdzięcza to położeniu u podnóża Śnieżki, najwyższego szczytu całych Sudetów. Potężny wierzchołek, wystający ponad resztę gór dobrze widać z każdego zakątka miasta.

Według sudeckich legend pod Śnieżką ukryty jest pałac Ducha Gór, zwanego też Liczyrzepą, po niemiecku Rübezahl . Często przedstawiany jest w postaci brodatego mężczyzny w kapeluszu dzierżącego rosochaty kostur. Bardziej fantazyjne wyobrażenie prezentuje mapa z połowy XVI w., gdzie przedstawiony został jako postać z głową orła i rogami jelenia podpierająca się poskręcanym grubym konarem. W tej formie można go zobaczyć przed frontonem nowoczesnej placówki multimedialnej Karkonoskie Tajemnice (ul. Mickiewicza 1a). Na ekspozycji wiele miejsca poświęcono Walonom, tajemniczym poszukiwaczom skarbów, którzy przemierzali Karkonosze, oraz słynnym zielarzom karkonoskim.

Szlak w kierunku Śnieżki należy do najpopularniejszych w polskich górach. Zimą jest niebezpieczny, ale na Równię pod Śnieżką od dziesięcioleci wwozi turystów wyciąg krzesełkowy. Po krótkim spacerze powita nas przytulne schronisko Śląski Dom , skąd możemy podziwiać Śnieżkę z bliska, nie wchodząc na nią.

Karpacz jest miejscem, gdzie można wypocząć o każdej porze roku. Turystyka górska i narty to główne współczesne wabiki miasta. Turystów przyciąga malownicze położenie i inne atrakcje, niekoniecznie związane z górami: zespoły parków wodnych, profesjonalne ośrodki spa & wellness, ośrodki sportowe, parki linowe, najdłuższy w Polsce całoroczny tor saneczkowy, najstarsze w Polsce miasteczko w stylu Western City (co prawda w położonej w sąsiedniej wsi Ścięgny) czy wreszcie klimatyczne kawiarenki, karczmy i restauracje.

Duch Gór w Karpaczu

Największą historyczną atrakcją miasta jest Świątynia Wang , drewniany kościół z XIII w. przeniesiony w XIX w. z Norwegii. Obok jest cmentarz, na którym znajduje się grób Tadeusza Różewicza , wybitnego twórcy współczesnej literatury polskiej.

Świątynia Wang

Centrum Karpacza przecina deptak, w jaki zamieniona została ul. Konstytucji 3 Maja . Uwolniona od ruchu kołowego za sprawą tunelu w stokach Pohulanki stała się w sezonie gwarnym i tłocznym traktem pieszym, odpowiednikiem zakopiańskich Krupówek. To główna oś i samo centrum dawnego i współczesnego Karpacza. Jest tutaj wiele interesujących zabytków i miejsc. Lipa Sądowa i Karczma Sądowa (dzisiaj restauracja Bachus) to serce dawnego Krummhübel, czyli Karpacza. Obok wznosi się kamienny dawny kościół ewangelicki Najświętszego Serca Pana Jezusa wybudowany w 1908 r.

Po przeciwnej stronie deptaka wznosi się kościół Nawiedzenia NMP , którego wieża nawiązuje do architektury kościołów w Tyrolu i Bawarii. Wybudowany został przez katolicką społeczność na początku XX w. Do tego czasu rolę kościoła pełnił budynek katolickiej szkoły znajdujący się niedaleko. Jego charakterystycznymi elementami są figura Matki Boskiej i krzyż w kamiennej wnęce na ścianie szczytowej.

Z nowszych atrakcji zobaczyć można Skwer Zdobywców z odciskami butów 27 słynnych polskich himalaistów przed ratuszem oraz Park Miniatur Karpacza , gdzie znajdują się modele m.in. Świątyni Wang i schronisk: Samotnia (Kleine Teichbaude) i Nad Łomniczką (Melzergrundbaude).

Niedaleko centrum znajduje się zapora na Łomnicy zbudowana w 1915 r. w celach przeciwpowodziowych. Tworzy malowniczy zbiornik wodny. Z zapory można podejść na pobliski szczyt Karpatki (czerwony szlak, 10 min) na punkt widokowy na skałkach, którymi wyjątkowo obficie natura obdarowała to niewysokie wzniesienie.

Interesującym miejscem jest Centrum Informacyjne KPN (ul. Leśna 9) w pięknym drewnianym domu o typowej dla regionu architekturze.

Mieści ekspozycję przyrodniczą i historyczną Karkonoszy. W tzw. Domku Laboranta obok głównego budynku dowiemy się wszystkiego o słynnym cechu zielarzy i aptekarzy z Karpacza, którzy produkowali leki i rozmaite specyfiki z górskich ziół.

SPACER DO KOTŁA ŁOMNICZKI

Karpacz Biały Jar - Orlinek - schronisko Nad Łomniczką - Kocioł Łomniczki - Dolina Łomniczki - Wilcza Poręba - Osiedle Skalne

To wycieczka ulicami Karpacza Górnego i łagodne podejście prowadzące niemal do serca Karkonoszy pod Śnieżkę. Miejski spacer z elementami górskiej wyprawy z niezrównanym widokiem na skalne ściany głębokiego kotła polodowcowego pod szczytem "królowej Sudetów".

Z węzła komunikacji Biały Jar czerwony szlak prowadzi pod górę ulicami Karpacza: Gimnazjalną i Olimpijską. Mija skocznię narciarską Orlinek, której rekordzistą jest Adam Małysz. Na jej szczycie znajduje się punkt widokowy. Niedaleko mieści się hotel Orlinek, dawny stylowy hotel górski, który stracił swoją zabytkową formę po remoncie. Szlak prowadzi trasą ostatniego odcinka wyścigu Tour de Pologne. Cała trasa przez Karpacz do mety przy Orlinku nazywana jest przez kolarzy "ścianą płaczu", bo na 4 km pokonuje się 400-metrową różnicę wysokości.

W pobliże hotelu Orlinek można też wygodnie dojechać z węzła Biały Jar wyciągiem krzesełkowym (tel. 74 866 04 31). Od górnej stacji trzeba przejść do szlaku czerwonego ok. 300 m ul. Olimpijską.

Obok hotelu Orlinek szlak opuszcza ulicę i kieruje się w las na utwardzoną górską drogę. Przez nieco ponad godzinę droga łagodnie trawersuje stoki Kopy. To spacerowe łagodne podejście kończy się przy nieczynnym niewielkim schronisku Nad Łomniczką zbudowanym w XIX w.

Od schroniska czerwony szlak prowadzi dalej wzdłuż potoku Łomniczki do widocznego już Kotła Łomniczki . Tędy biegnie dalej popularne wysokogórskie podejście na Równię pod Śnieżką. Warto udać się do miejsca, gdzie nie ma już wysokich drzew i widać w całej okazałości potężny Kocioł Łomniczki, polodowcowy cyrk wyrzeźbiony przez naturę w stokach Śnieżki i Kopy. Tędy w epoce lodowcowej spływał 2-kilometrowy jęzor lodowca. Strome stoki i urwiska pokrywają skały, rumowiska, murawy i rzadka kosodrzewina. Uboga szata roślinna to wynik licznych lawin, które schodzą ze stoków wielokrotnie w ciągu każdej zimy. Szlak na odcinku w kotle jest niedostępny w sezonie zimowym aż do maja.

Powrót z kotła do schroniska Nad Łomniczką, skąd dalsza część spaceru prowadzi żółtym szlakiem w dół doliny Łomniczki. Około półgodzinne zejście wzdłuż potoku jest dosyć strome. Po pokonaniu mostku nad potokiem łagodnieje. Po chwili szlak wchodzi na krótko między zabudowania osiedla Wilcza Poręba i ponownie zagłębia się w las. Ładny odcinek trasy nad szemrzącą na niewielkich kaskadach wodą kończy się przy moście na Łomniczce przy ul. Obrońców Pokoju na Osiedlu Skalnym. Ulicą tą można stąd dojść do niedalekiego centrum Karpacza.

Wodospad Łomniczki

1. Góry Izerskie - Do chatki górzystów

Wyprawa zaczyna się w centrum Świeradowa-Zdroju , skąd należy się udać pod dolną stację kolei gondolowej ulicami: Żeromskiego, Asnyka, Czecha, Strumykową i Źródlaną (ok. 15-20 min).

Przy kolei jest duży parking i można tu podjechać samochodem, ale i tak później trzeba po niego wrócić. Informacje o kursowaniu kolei: tel. 756152020; http://skisun.pl .

Górna stacja kolei gondolowej znajduje się obok drewnianego schroniska na Stogu Izerskim (tel. 75 752 21 10). Zbudowano je w 1924 r. Od stacji na taras widokowy można dojść kamiennymi schodkami, które znajdują się przy budynku. W pogodny dzień roztacza się stąd widok na Grzbiet Kamienicki, położony po przeciwległej stronie doliny Kwisy, oraz Przedgórze Izerskie z malowniczymi miasteczkami i wsiami, które widać jak na dłoni w promieniu kilkudziesięciu kilometrów. Dostrzec też można stożkowy kształt Ostrzycy Proboszczowickiej na Pogórzu Kaczawskim, nazywaną dolnośląską Fudżijamą.

Z węzła szlaków przy schronisku (1065 m n.p.m.) trasa rozpoczyna się czerwonym szlakiem. Łagodne podejście ścieżką wśród młodego, odradzającego się lasu prowadzi na szczyt Stogu Izerskiego, gdzie wznosi się maszt telekomunikacyjny. Potem łagodne zejście, z którego otwierają się widoki na źródliskową dolinę Izery i szczyty po czeskiej stronie granicy: Smrk, Smědavską horę, Jizerę.

Z węzła szlaków o nazwie Łącznik po południowej stronie szczytu szlak czerwony skręca w lewo w wygodną Drogę Telefoniczną, jedną z licznych bitych dróg przecinających Góry Izerskie. Droga biegnie obniżającym się łagodnie trawersem południowych stoków Grzbietu Wysokiego. Z prześwitów między drzewami można podziwiać widoki na czeską stronę gór.

W odległości godziny marszu od Łącznika leży Polana Izerska (965 m n.p.m.). Od XVIII w. znajdowała się tu osada Kammhäuser. Pozostałością wsi są fundamenty domów. Najciekawszą pamiątką jest kamienny drogowskaz z końca XIX w. stojący przy rozwidleniu dróg na skraju polany. Z węzła szlaków dalszy etap wycieczki prowadzi szlakiem niebieskim, chociaż jeszcze przez chwilę towarzyszy mu czerwony.

Asfaltowa Droga Izerska sprowadza po ok. 40 min na skraj Hali Izerskiej (840-880 m n.p.m.), rozległej śródgórskiej łąki w dolinie rzeki Izery. Wśród okalających Halę Izerską wzniesień znajduje się Wysoka Kopa , najwyższa kulminacja Gór Izerskich. Dostrzec ją można w grupie szczytów po wschodniej stronie. To miejsce o wyjątkowym w skali całego regionu klimacie - śnieg utrzymuje się tu od listopada do początku maja, a w bezchmurne letnie noce temperatura może obniżyć się nawet do -5°C.

Potężna, bezleśna przestrzeń hali jest pozostałością po wsi Gross-Iser (Wielka Izera), zamieszkanej do 1945 r. Pozostały zarośnięte fundamenty rozebranych domów i zabudowań gospodarskich. Jedynym ocalałym budynkiem jest tzw. Nowa Szkoła z 1938 r. Znajduje się tu schronisko Chatka Górzystów, gdzie warto zatrzymać się na dłuższy popas. Do menu schroniska wróciły biszkoptowe naleśniki z bitą śmietaną i konfiturą z jagód. Pycha!

Od schroniska w drogę powrotną do Świeradowa-Zdroju prowadzi znowu niebieski szlak. Jego fragmentem biegła już trasa z Polany Izerskiej do Hali Izerskiej, tym razem jednak do tego punktu trzeba pokonać podejście. Na szczęście od Polany Izerskiej do samego uzdrowiska niebieski szlak prowadzi w dół - najpierw asfaltową Drogą Izerską, a następnie Starą Drogą Izerską.

Po drodze można zaczerpnąć wody w Źródle Adama , na stokach Świeradowca. Jeszcze widać wykuty w kamieniu napis w języku niemieckim "ADAMS QUELL 1924". Patron źródła, dr Waldemar Adam był popularnym w Bad Flinsberg, czyli Świeradowie-Zdroju, lekarzem uzdrowiskowym.

Po przecięciu asfaltowej Drogi Tartacznej szlak wychodzi na skraj lasów w miejscu, gdzie kiedyś znajdował się stok narciarski na stokach Świeradowca. Odsłaniają się widok na położoną po przeciwnej stronie dolinie Kwisy Sępią Górę, kulminację Grzbietu Kamienieckiego. Na łąkach ponad Świeradowem w sezonie letnim pasą się owce i działa bacówka .

Trasa wycieczki prowadzi obok Sky Walk , najnowszej atrakcji Świeradowa, i po 10 min doprowadza pod Dom Zdrojowy.

Stóg Izerski

2. Góry Izerskie - Na Wysoki Kamień