Przewodnik po Beskidzie Niskim jest podobnie jak bliźniaczy przewodnik Bieszczady, pracą zbiorową, wspólnym dziełem grupy znawców i miłośników tych gór. Od czasu pracy Władysława Krygowskiego jest to pierwsze tak kompleksowe ujęcie tematu. Przewodnik poświęcony jest polskiej części Beskidu Niskiego w ścisłym sensie. Ograniczają ten teren: od wschodu - dolina Osławy i Osławicy, od południa - granica państwowa, od zachodu - szosa Krynica - Grybów. Północny zasięg przewodnika przebiega w zasadzie wzdłuż geomorfologicznej granicy pomiędzy górami a pogórzami i obniżeniami podgórskimi; w części środkowej wytyczą ją szosa Gorlice - Nowy Żmigród - Jasło. W drodze wyjątku, ze względu na dużą atrakcyjność turystyczną, włączono też do przewodnika obszar Wzgórz Rymanowskich, które w przyjętej przez geografów systematyce nie są już częścią Beskidu Niskiego, lecz Pogórza Bukowskiego.
Takie określenie terenu zainteresowań, a także (przede wszystkim) wzgląd na objętość książki spowodowały rezygnację z opisu miast podgórskich, np. Krosna i Biecza, z których każde może być tematem osobnego przewodnika. Przewodniki takie zresztą istnieją. Wyjątek uczyniono dla Grybowa i Gorlic, które są punktami wyjścia szlaków znakowanych.
Opisując trasy górskie, podzielono Beskid Niski na osiem obszarów, omówionych w osobnych rozdziałach. Tworząc ten podział, kierowano się przede wszystkim względami istotnymi dla turysty: odmiennościami krajobrazu, siecią komunikacyjną i przebiegiem szlaków. Tylko w części więc pokrywa się on z podziałami fizycznogeograficznymi przedstawionymi w rozdziale wstępnym.