Gdy Amundsen w 1911 roku i zaraz po nim Scott zdobyli biegun południowy, ich rywal sir Ernest Shackleton wyruszył w 1914 roku w „ostatnią wielką podróż na ziemi” – by przebyć od jednego do drugiego brzegu Antarktydę. Popłynął z 27 towarzyszami na statku Endurance, ale rejs zakończył się katastrofą, gdy statek został uwięziony, a po przeszło pół roku – zmiażdżony w lodowym paku Morza Wedella, rzucając załogę na desperacką wojnę o przeżycie. Ich ucieczka z „piekła” – wielomiesięczne dryfowanie na krach, wycieńczająca podróż szalupami na Wyspę Słoniową, 800 milowa eskapada ratunkowa na 7-metrowej łodzi na wyspę Georgia Południowa po rozszalałym Atlantyku, nieprzerwana 36-godzinna przeprawa przez góry i lodowce na drugi brzeg Georgii – jest jedną z najwspanialszych pionierskich historii.

Że uratowali się pomimo tylu przeciwności i trudów, z jakimi w ciągu dwóch lat musieli się zmagać, z ekwipunkiem, który nawet w owych czasach uchodził za prymitywny, wydawać się może niepojęte. Zrozumieć to można jedynie wtedy, gdy poznamy niezwykłą determinację, optymizm i charyzmę „szefa” oraz wytrwałość, którą potrafił wykrzesać ze swych towarzyszy.

Książka opisuje i ilustruje autentycznymi fotografiami jedną z największych podróży w historii eksploracji (1914-16). Brytyjska wyprawa pod dowództwem Ernesta Shackletona wyrusza na statku Endurance aby przejść Antarktydę. Nigdy jednak do niej nie dociera. Na morzu Wedella statek zostaje uwięziony, a po przeszło pół roku – zmiażdżony przez kry. Załoga przez wiele miesięcy dryfuje na lodzie, a po dostaniu się na skraj paku wyrusza szalupami na Wyspę Słoniową. Stamtąd Shackleton wraz z pięcioma towarzyszami udaje się 7-metrową łodzią w 800 milową eskapadę przez sztormowy Atlantyk na wyspę Georgia Południowa. Gdy do niej docierają muszą jeszcze przejść w 36-godzinnym nieprzerwanym marszu jej góry i lodowce aby dostać się do ludzkich osad. Do pozostałej na Wyspie Słoniowej załogi Shackletonowi udaje się dotrzeć dopiero po trzech miesiącach, za czwartą szczęśliwą akcją ratunkową.