Publikacja prezentuje monografie 22 zabytków rzymskokatolickiej sztuki sakralnej Lwowa z wieku XIX i XX (z badań wyłączono pałac arcybiskupi i cmentarze lwowskie). Ich architektura prezentuje wielką różnorodność stylistyczną – od wczesnego historyzmu do stylu nowoczesnego. Dla omówionych obiektów – o różnym charakterze i wielkości – ze zgromadzonego materiału, informacji historycznych i dokumentacji ikonograficznej pozyskano wiadomości pozwalające na jednoznaczne ustalenia w odniesieniu do rozwoju sztuki i architektury Lwowa oraz co do projektantów czy budowniczych. Najwięcej trudności stwarzały dociekania dotyczące wyposażenia świątyń czy innych miejsc kultu, przemieszczanego w różne miejsca. Było to powodowane zmianami ustrojowymi i prawnymi wpływającymi na reorganizację życia Kościoła rzymskokatolickiego (m.in. reformy józefińskie, konkordat ze Stolicą Apostolską, przymusowe opuszczanie budynków, zmiany funkcji, często też kultu.
W XX w. szybki rozwój Lwowa wpłynął na powstanie nowych rzymskokatolickich placówek duszpasterskich, których celem było m.in. umacnianie polskiego charakteru miasta. Szczególnie intensywny ruch budowlany – wsparty publicznymi zbiórkami, pożyczkami, kredytami bankowymi, pomocą instytucji państwowych, dochodowymi imprezami – nastąpił w latach 1931 – 39. Wtedy powstało wiele monumentalnych realizacji, w których swoistą rolę odegrały przesłanki patriotyczne, czy też dążenie do dominowania nad okolicznymi cerkwiami. Wybuch II wojny światowej przerwał wiele przedsięwzięć. Po jej zakończeniu miasto znalazło się w krańcowo różnych uwarunkowaniach politycznych, a budowle sakralne zmieniały swoje funkcje i przeznaczenie. Szeroki przegląd i ocena różnych aspektów artystycznych opracowanych zabytków z terenu Lwowa znajduje się we wstępie do niniejszej publikacji, która zawiera też bogaty materiał ilustracyjny.