Przewodnik opisuje niegdyś najmniejszą z republik wchodzących w skład Jugosławii, obecnie jeden z dwóch członów Serbii i Czarnogóry. W pierszym rozdziale znalazły się praktyczne wskazówki związane z przygotowaniem i przebiegiem podróży do Czarnogóry, ułatwiając jej zorganizowanie. Rozdział drugi opowiada o samym kraju – o jego kulturze, historii i przyrodzie, o ludziach, którzy w nim mieszkają, i ich zwyczajach. Kolejny oferuje przydatne informacje, jak się poruszać po Czarnogórze, gdzie spać, co jeść. Czwarty, najobszerniejszy rozdział zawiera opisy najciekawszych miejscowości i atrakcji. Przedstawia ich specyfikę, osobliwości, atrakcje: historię, zabytki, świątynie, przyrodę, muzea. Także tutaj czytelnik znajdzie sporo informacji praktycznych: o tym, gdzie szukać noclegu, gdzie można coś zjeść, gdzie w razie potrzeby należy zwrócić się o pomoc. Proponujemy 7 tras zwiedzania kraju, pokrywających się z najważniejszymi ciągami komunikacyjnymi. Początkowe biegną wzdłuż wybrzeża, kolejne penetrują interior, pozwalając dotrzeć do tak atrakcyjnych miejsc, jak masyw Durmitor i kanion Tary. Trasy te doprowadzają do granic z Serbią oraz Bośnią i Hercegowiną. Są to zatem interesujące propozycje dojazdu i powrotu dla tych wszystkich, których urlopowym celem są uroki Adriatyku.
Na końcu przewodnika zamieściliśmy minisłowniczek polsko-serbski z najbardziej przydatnymi słowami i zwrotami.

O autorach:
Draginja Nadazdin – pochodzi z Mostaru w Hercegowinie (była Jugosławia). Absolwentka etnologii na Uniwersytecie Warszawskim, obecnie prowadzi tam zajęcia w Katedrze Etnologii i Antropologii Kulturowej. W Szkole Nauk Społecznych PAN pracuje nad doktoratem. Publikuje m.in. w „Krasnogrudzie”, przybliżając Polakom specyfikę Bałkanów. Nie stroni od tematów trudnych, np. dziejów stosunków albańsko-serbskich (Krasnogruda, nr 15, 2003).
Maciej Niedźwiecki – pochodzi z Koszalina. Absolwent etnologii na Uniwersytecie Warszawskim i tamże doktor filozofii. Obecnie zajmuje się zagadnieniami komunikacji społecznej. Wraz z Draginją przemierzyli większość krajów Europy Środkowej i Wschodniej. Najbliższe są im jednak Bałkany, z którymi prócz zainteresowań naukowych łączą ich więzy rodzinne i przyjaźnie. Na co dzień mieszkają w Warszawie, lecz kiedy tylko mogą, ruszają na południe.

Od autorów: Dzisiaj ponownie odkrywamy Bałkany. Po Chorwacji, Rumunii, Bułgarii przychodzi kolej na Montenegro (jak w XIV w. zaczęli nazywać te ziemie Wenecjanie – dla nich, urodzonych kupców i marynarzy, góry nad wybrzeżem przedstawiały się niezbyt zachęcająco). Czarnogórskie wybrzeże Adriatyku odzyskuje wśród Polaków utraconą na początku lat 90. popularność. Niegdyś przyjeżdżaliśmy tu masowo. Dziś jeszcze Czarnogórcy z politowaniem, ale i sentymentem wspominają czasy, gdy kupowało się od polskich turystów ręczniki, prześcieradła czy turystyczne kuchenki gazowe.
W latach 70. i 80. Czarnogóra, podobnie jak cała Jugosławia, przeżywała rozkwit. Mimo kłopotów gospodarki żyło się tu całkiem nieźle. Sygnały nadchodzącej katastrofy docierały z rzadka i nie do każdego. Z katastrofalnych dla Jugosławii lat 90. Czarnogóra wyszła – jak na kraj, który przegrał wojnę – w dość dobrej kondycji. Inna sprawa, że dla niej lata 90. jeszcze nie dobiegły końca. Najmniejsza z byłych republik jugosłowiańskich ciągle funkcjonuje w okresie przejściowym. Jeszcze niedawno jako fragment Jugosławii, dziś jako fragment Serbii i Czarnogóry.
Zazwyczaj bywa tak, że po wakacjach, urlopie spędzonym gdzieś w jakimś kraju, zafascynowani nim, sądzimy, że dobrze go poznaliśmy. Ale to tylko złudzenie. Im bardziej go znamy, tym wiemy o nim mniej. Nawet w przypadku krainy tak małej jak Czarnogóra, którą można przemierzyć wzdłuż i wszerz niemalże w ciągu jednego dnia. Ile tu dziwów! Wystarczy przejechać kilkadziesiąt kilometrów, by zmienić świat: posępne szczyty i głębokie kaniony zamienić na słoneczne plaże; zasypane śniegiem wioski na śródziemnomorski pejzaż; kamienne, krasowe pustynie na gaje oliwne. I tak na każdym kroku: weneckie miasta na albańskie wsie, rzymskie ruiny na tureckie twierdze, ikonostas na śpiew muezina. To, co napisaliśmy o Czarnogórze, jest efektem naszych podróży i lektur, lecz nigdy nie będzie kompletne i wystarczające. Tym, czym chcieliśmy się podzielić, jest nasza pasja. Tym, co chcieliśmy osiągnąć, jest zaproszenie do podróży i podpowiedź, jak zrozumieć to, co napotkamy po drodze.